(Mały, garbaty człowieczek wyciąga spod prochowca sporego gnata)

- Szefie…!- szepcze ostentacyjnie – uciszyć go na zawsze?

(Dec, Ced i Michał w swojej jednoosobowej osobie wchodzą do pokoju. Uspokajająco kiwają ręką do faceta z bronią. Jednocześnie spoglądają w oczy Dulakowi. Ich pojedynczy, lecz potrójny wzrok mówi: ,, A może jednak mu pozwolić?”. Na twarzy trójcy jak-najmniej-świętej pojawia się chłodny grymas. Uśmiech, znaczy.)

- I dobrze – mówią jednym głosem. – Najpierw poćwicz, a potem kup elektryka. Choć może być i tak, że zdecydujesz sie zostać przy romantycznej gitarze basowej – przerywają na zaczerpnięcie oddechu. Mówienie jednym głosem jest męczące. – My byśmy zostali. Powodzenia.

(Trójca w jedności odwraca się i wychodzi z pokoju. Jeszcze przy drzwiach machają ręką w stronę garbatego. Garbaty poznaje znak. ,, Czas start.”. Druga ręka wysyła sygnały do Dulaka: ,,On może go uciszyć. Za dużo wie. Baluk, nie Garbaty.”)

- I dobrze – mówią jednym głosem. – Najpierw poćwicz, a potem kup elektryka. Choć może być i tak, że zdecydujesz sie zostać przy romantycznej gitarze basowej – przerywają na zaczerpnięcie oddechu. Mówienie jednym głosem jest męczące. – My byśmy zostali. Powodzenia.