Dzisiaj wpis będzie dość nietypowy, gdyż zamiast słów, pokażę trochę zdjęć. Z krótkiej wycieczki do Wiednia i Bratysławy.

Enjoy.

Centrum Wiednia, nabrzeże Dunaju

Wzgórze Kahlenberg, polski kościół

Panorama Wiednia

Pałac Schönbrunn, Wiedeń

Ogrody pałacowe

Dom projektu Hundertwassera. Budynek jest niewymiarowy. Na przykład każde okno ma inny wymiar, pokoje są okrągłe, albo mają po 11 kątów

Dom projektu Hundertwassera

Fontanna przed domem

Galeria architekta Hundertwassera

Wnętrze galerii Hundertwassera

Kościół, którego nazwy zapomniałem :]

Biblioteka narodowa w Wiedniu. Na lawecie stoi Lamborghini Gallardo LP550-2 Valentino Balboni …

Biblioteka narodowa w Wiedniu

Pałac prezydencki w Wiedniu

Pałac prezydencki w Wiedniu

Starówka wiedeńska

Katedra św. Szczepana w Wiedniu, częściowo w renowacji, cała zbudowana z piaskowca

Starówka wiedeńska

Najstarsza kawiarnia, cukiernia w Bratysławie – Kaffe Mayer – która dostarczała słodkości wiele lat temu na dwór królewski

Starówka w Bratysławie

Sanktuarium Opatrzności Bożej w Łagiewnikach, już po stronie polskiej

Mam nadzieję, że zdjęcia się Wam podobały :)

Pozdrawiam i do napisania.

Jestem człowiekiem wierzącym. Staram się praktykować i żyć według Dekalogu. Tego Boskiego i własnego. Społeczeństwem powinno się sterować, ktoś powinien wskazywać dobrą drogę. Takie jest zadanie Kościoła. Kościół, pośród licznych swoich funkcji, jak najbardziej pozytywnie na nas wpływa, kształtuje psychikę i ogólnie czyni nas lepszymi. Jednak nie każdy z nas potrzebuje być kierowanym. Ja mam swój własny dekalog i oprócz tego Boskiego, również nim się kieruję. Mam swoją moralną hierarchię wartości. Jednak nie każdy ją ma, nie każdy jest na tyle inteligenty. I tu właśnie wkracza Kościół. Pomaga pogłębiać swoją wiarę i moralność, tym inteligentniejszym i zrozumieć Boski Dekalog tym mniej. Ja (i mam nadzieję Wy) należę do tej pierwszej grupy. Mam nadzieję, że wierzycie, w te ciężkie do uwierzenia historie pierwotnego Kościoła, żyjecie według Boskiego jak i własnego dekalogu. Mam nadzieję. A jeśli nie, naprawdę uwierzcie. Coby się nie waliło i paliło, nawet nie wiecie, jak modlitwa może pomóc.

Tak, wiem że byłbym dobrym kaznodzieją. Ale nie o tym dzisiaj chcę napisać. Przecież mam krytykować, więc płynnie przejdę do tej mniej przyjemniej części.

W ciągu czterech ostatnich dni, odbywałem rekolekcje. Z tytułu przystępowania do Sakramentu Bierzmowania, jak i własnej chęci posłuchania ciekawego przemówienia, osoby inteligentnej z głębokim życiem duchownym. Gdy trzeciego dnia rekolekcji, Kapłan przemawiał, byłem wielce zniesmaczony. Chyba jako jedyny w kościele zwróciłem na to uwagę. Ksiądz, który przyjechał z Ukrainy na msze rekolekcyjne, podczas swojego przemówienia opowiadał, między innymi o trudnej sytuacji finansowej swojej parafii. Podczas swojego zawiłego wywodu, o tym jak to nie mogą skończyć jakiś tam prac budowlanych, mówił że jeśli Bóg pozwoli i ludność dopomoże, w lecie tego roku skończą budowę. Piękny eufemizm tego, że po prostu brakuje kasy. Milion razy bardziej wolałbym, gdyby powiedział pod koniec przemówienia jako swoisty post scriptum, wprost, że jego parafia potrzebuje wsparcia finansowego i jeśli możecie / macie chęć nas wspomóc, będziemy bardzo wdzięczni. Rzygać mi się chciało jak tego słuchałem. Oczywiście wspomogłem finansowo rzucając tę dychę na tacę i kupując jakąś durną książeczkę o jakimś miejscu, gdzie diabeł mówi dobranoc. Oczywiście cały ten cyrk na kółkach dowodzi, jak świetnym mówcą był owy Ksiądz, ale jednak wolałbym, żeby nie traktował społeczeństwa do którego mówi za ciemny ludek, wmawiając im piękne bajeczki. Oczywiście z całego serca życzę, żeby sytuacja w jego parafii wyszła na prostą, a moja dycha była jakąś tam cegiełką trzymającą całość.

Pomimo tego wszystkiego, rekolekcje naprawdę dały mi sporo do myślenia, pomagając zrozumieć, co muszę jeszcze zmienić w życiu żeby być lepszym. Mam nadzieję to zmienić. A jako postanowienie rekolekcyjne stawiam sobie, ograniczyć swój cynizm.

Oczywiście z tym wszystkim mogę się mylić, ale jak na 16 letniego gnojka mam nieźle wyrobiony światopogląd. Niestety, nawet pomimo tych rekolekcji, nadal rzygać mi się chce, jak siedzę na ławce w szkole i słyszę, wyraz na „k” lub „ch” z częstotliwością 5 na sekundę, albo mimowolnie słucham o tym, jaki to nowy, „wspaniały” pomysł wymyślili moi rówieśnicy na schowania szluga…

Odbiegłem od tematu, ale całą dzisiejszą wypowiedź spuentuję w następujący sposób

Cholerne pieniądze. Nawet Księdzu ością w gardle staną.

Słówko wyjaśnienia na początek. Czytasz właśnie pierwszy odcinek mojego nowego cyklu felietonów, które jak przewiduję na pewno regularne nie będą. Tak czy inaczej, będę tutaj w jak najbardziej kulturalny sposób, jechał po wszystkich razem i po każdym z osobna. Tutaj ponarzekam sobie troszkę, na to wszystko, co mnie irytuje w całej otaczającej mnie rzeczywistości. Miłej lektury.

Tematem, który wezmę jako pierwszy, pod moje krytyczne oko, będzie… Gadu – Gadu. A zasadniczo jego użytkownicy.

Prawie każdy internauta korzysta z tego komunikatora.  Nie są co prawda, prowadzone żadne statystyki, jednak z całą pewnością liczbę użytkowników należy mierzyć w grubych milionach. Każdy z nas (a przynajmniej mi się tak wydaje) ma te kilka – kilkanaście – kilkadziesiąt osób. Jak wszyscy doskonale wiecie, każdy użytkownik może ustawić sobie opis. Wraz z wejściem do użytku wersji 9.x.x. + liczba znaków w opisie wzrosła do 255… Ludzie! Czy was pogięło?! Czy panowie z Gadu – Gadu wiedzą jaki ruski koks ma przeciętny użytkownik na swojej liście? Okay, jestem nastolatkiem i 90% osób na liście, to ludzie w podobnym wieku. Taki Janek Kowalski ma opis „KoChAm NoWaKa <33333 :********”, a ilu każdy z nas ma takich Janków Kowalskich na swojej liście? Ludzie, którzy na pozór normalni, którzy zachowują się tak, że nie sprawiają wrażenia posiadania choroby umysłowej, wypisują takie idiotyzmy. Do jasnej cholery co mnie obchodzi, że kochasz Zdzisię, Marysię, czy Zosię? Okazywanie uczuć nie polega na wypisywaniu 50 razy ” kc!! <3 ;** „. A jak takiego Janka Kowalskiego przemnożymy przez 60, wyjdzie nam totalny burdel składający się w 50% z linków do YouTube’a, Wykopa i 40% z opisów a’la przytoczony przykład. Pozostałe 10% to w miarę normalne opisy, które nie przeszkadzają. Wręcz przeciwnie, czasami ludzie linkują na prawdę fajne rzeczy, czy informują o tym, że wyjechali i wracają w 2012 roku. I co my mamy zrobić? Blokować 55/60 osób? Bo tak na przykład prezentował się kawałek mojej listy, dzisiejszego dnia:

Nosz krew mnie zalewa jak po raz 1564 w ciągu tego tygodnia, widzę przeklętą emotikonkę symbolizującą pocałunek. Dzięki temu mój komunikator musiałby mieć pół metra, żeby pomieścić wszystkich znajomych. Moim zdaniem, powinna zostać zaimplementowana opcja wyłączania pokazywania opisów, albo dajmy na to, każdy opis powyżej 50 znaków, będzie po 51 skracany i dalszą część będzie można przeczytać np. po kliknięciu strzałki. Coś a’la „czytaj dalej”. Dzięki temu wszystko było by przejrzyste, a ja nie musiałbym dowiadywać się że ktoś i ktoś, są ze sobą już 3 miesiące. Bo mnie to ani trochę nie interesuje.

Tak więc, mój mały apel – piszcie mniej zidiociałe opisy niż te, przykładowe powyżej.

Nieubłaganie rok 2009 dobiega końca. Jest więc to czas, w którym należy coś podsumować. Podsumować swoje życie prywatne, sukcesy i porażki oraz wiele innych rzeczy – między innymi gry, które pojawiły się na rynku w 2009. Poniżej znajdziecie moje growe podsumowanie roku, moje growe top 10.

• Miejsce 10 – Burnout Paradise

Gra, która bardzo mnie zaskoczyła. Spodobała mi się wolność z jaką można pędzić po ulicach Paradise City, skoki i akrobacje oraz świetnie zrealizowane zniszczenia. Całość okraszona świetnym kawałkiem Guns n’ Roses w tle.

• Miejsce 9 – Batman: Arkham Asylum

Wreszcie dobra gra o człowieku nietoperzu. Edios pokazał na co go stać. Mroczna fabuła, zwiedzanie szpitalu dla obłąkanych i psychicznie chorych okraszona dużą dawką brutalności. Średnia ocen powyżej 90% i plakat batmana, który od premiery wisi w moim pokoju mówi sam za siebie. A wiecie co jest najlepsze? To, że „dwójka” już została zapowiedziana i będzie jeszcze lepsza od pierwowzoru!

• Miejsce 8 – Team Fortress 2

Nie, to nie jest pomyłka. Doskonale wiem, że team fortress 2 wyszedł 2007, jednak ogromna liczba uaktualnień sprawił, że jest to absolutnie grywalny tytuł nawet po dwóch latach. Produkcja ze świetnych humorem (okrzyki heaviego są rozbrajające!) zrealizowana w nieco kreskówkowej grafice. Genialna produkcja, pomimo 2 lat na karku. Polecam!

• Miejsce 7 – Killzone 2

Do tej pozycji mam szczególny sentyment, gdyż była to pierwsza gra, w którą zagrałem na PlayStation 3. Genialny klimat i przepiękna grafika pociągnięta ziarnem oraz świetny multiplayer spowodował, że łezka kręciła się w oku, po odstawieniu pudełka na półkę.

• Miejsce 6 – World of Warcraft

Tak jak w przypadku Team Fortress’a nie jest to pozycja tegoroczna. Jednak ogrom updateów i fakt, że grałem w nią przez kilka miesięcy sprawia, że nawet po zakończeniu gry znów ciągnie mnie do ponownego zwiedzenia Azeroth’u. Ożeniłem się z tą produkcją, jednak jestem w separacji od lutego. Jednak coś czuję, że przed Cataclysmem znów zarżnę trochę mięsa armatniego moim toporem :)

• Miejsce 5 – InFamous

Naprawdę polubiłem nieSławnego. Sandbox pełną gębą, ale historię Cole’a na prawdę warto poznać. Świetna fabuła, kozackie moce i wspinaczka po dachach mrocznego miasta w jednym. Chłopakom z Sucker Punch świetnie wyszła opowieść o superbohaterze rodem z komiksu marvela.

• Miejsce 4 – Battlefield 1943

Gra, która wyszła jedynie w cyfrowej dystrybucji. Genialny shooter osadzony w realiach drugiej wojny od DICE w 100% spełnił moje oczekiwania. Akcja w piorunującym tempie, ze świetnymi wybuchami i genialnie odwzorowanymi zniszczeniami obiektów. Więcej na temat tego znakomitego dzieła możecie przeczytać w mojej recenzji tutaj.

• Miejsce 3 – Dragon Age: Origins

Najlepsze RPG tego roku. Może trochę przereklamowane owe DARK fantasy, bo mroczność nie polega na bryzgającej cały czas posoce. Swoją drogą śmieszną rzeczą jest, że po zabiciu jednego małego zwierzątka cała drużyna jest uchełtana sokiem malinowym od góry do dołu :) Tak czy siak, gra wciąga jak bagno!

• Miejsce 2 – Call of Duty: Modern Warfare 2

Kontynuacja znakomitego shootera, którego największym zadaniem było pobić własną legendę. Trudno stwierdzić czy się udało, jednak mi bardzo owa gra bardzo przypadła do gustu, bo w poprzednią część przegrałem ponad 600 godzin. Trochę straciła w oczach graczy, gdy dowiedzieliśmy się że zabraknie modów i serwerów dedykowanych, a wszystkie  szczegóły dotyczące rozgriwki ujawniono przed premierą. Jednak pomimo kilku wad, gra w pełni zasługuje na honorowe, drugie miejsce.

• Miejsce 1 – Uncharted 2: Among Thieves

No, a jak mogłoby, być inaczej? Produkcja okrzyknięta najlepszą grą na PlayStation 3, nie mogła zająć innego miejsca jak pierwsze. Interaktywny film, czy jakby tego nie nazwać jest niesamowitym doznaniem, w które nie można nie zagrać.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Na koniec nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć Wam wszystkim wszelkiej pomyślności w 2010r. Aby ten rok był co najmniej tak udany jak mijający, aby był pełny w pozytywne chwile, aby spełniły się Wasze  marzenia, a plany były w 100% zrealizowane.

Tego wszyskiego życzy Dulak :)