Lead and Gold: Gangs of the Wild West to gra akcji z kamerą TPP osadzona w realiach Dzikiego Zachodu, przeznaczona wyłącznie do potyczek w sieci. Trafi ona na PlayStation Store 22 kwietnia, a cena tego jakże zacnie zapowiadającego się shootera wyniesie 15 euro (ok. 60 zł). W dalszej części tekstu przybliżę cóż to za gra, na czym polega i czy warto na nią czekać.

Gdy zobaczyłem pierwszy screen z tej gry, pierwsze skojarzenie jakie mi się nasunęło – Team Fortress 2! Graficznie Lead and Gold jest bardzo zbliżone do produkcji Valve. Jednak tylko na grafice podobieństwa się kończą.

W grze znajdziemy cztery klasy – Traper, Blaster, Deputy oraz Gunslinger.  Traper posługuje się karabinem snajperskim oraz stawia pułapki. Z kolei blaster używa strzelb i ładunków wybuchowych, a deputy karabinów średnio i długodystansowych. Gunlisher to swoisty jednoręki bandyta, bardzo szybko władający rewolwerami.

W Lead and Gold będzie sześć map – Bad Blood Valley, Deadwater Ranch, Devil’s Pit, Fort Turnblull, Prospector’s Peak oraz Sinner’s Gulch. Na chwilę zbyt wiele o nich nie wiadomo, gdyż twórcy pokazali wyłącznie jeden obrazek i bardzo krótki, ogólnikowy opis.

Natomiast na temat trybów gry wiemy nieco więcej. Ujawniono,  że trafią do gry cztery - Conquest, Greed, Powderkeg oraz Robbery. Celem trybu ‘podbój’  będzie zdobywanie przez jeden gang stref od A do E, a przez drugi w odwrotnej kolejności. Wygrywa ta drużyna, która zdobędzie więcej stref i je utrzyma. Tryb ‘chciwość’ to z kolei podkradanie sobie worków ze złotem. W powderkeg jedna strona konfliktu próbuje wysadzić dany obiekt w powietrze, a druga próbuje ją powstrzymać.  Z kolei w trybie ‘rozbój’ jeden gang zabiera złoto drugiemu, a  rozgrywka ma dwie fazy – raz gramy jako obrońca złota, a raz jako rabuś.

Podsumowując,  Lead and Gold: Gangs of the Wild West to produkcja, która zapowiada się naprawdę dobrze. Szkoda, że cena jest lekko zaporowa, ale jeśli podzielimy ją przez pięć (na pięć osób kupujących za jednym razem) staje się o wiele przyjemniejsza. Nie pozostaje nam nic innego jak czekać dwa tygodnie i samemu sprawdzić jak studiu Fat Shark wyszedł sieciowy shooter na PlayStation 3.

*P.S. osoby chętne na zrzutkę pilnie poszukiwane ;)

Zen Pinball to tytuł wydany z myślą o PlayStation Store w cenie 30 zł i stworzony przez Zen Studio, tę samą firmę, która stworzyła swego czasu całkiem popularny Pinball FX na konkurencyjnego Xboxa 360. Opisywany poniżej peestrójkowy symulator Srebrnej Kuli, przeniesie cię do pachnących oldschoolem barów, których nieodłącznym elementem wystroju były przecież flippery.

Rozgrywka – na pozór banalna – dostarcza przeogromnego funu i jak dotąd zabawa kulkami nie była jeszcze równie wciągająca. Polega ona oczywiście na zdobywaniu jak największej liczby punktów, które uzyskujemy posyłając piłkę w odpowiednie pola.

W grze na start dostajemy do wyboru cztery stoły – Shaman, Tesla, El Dorado oraz V12. Każdy ze stołów nawiązuje do ważnych wydarzeń w historii świata lub legendarnych miejsc. Tak więc, odwiedzimy złote El Dorado, wioskę szamańską czy laboratorium Nicola Tesli, twórcy pierwszego silnika elektrycznego i prądnicy prądu przemiennego. Oczywiście wystrój każdego stołu jest dostosowany do tematyki jaką podejmuje. Ponadto każdy z nich różni się elementami ruchomymi, ścieżkami, bumperami itp. Często również uderzenie kulką w odpowiednie miejsce udostępnia nam nowy obszar stołu, który wcześniej był niedostępny.

Na uwagę zasługuje również fakt, że twórcy często dodają nowe stoły w formie DLC, które można kupić w cenie 7 zł. Jak dotychczas pojawiły się trzy – jeden oparty na Ninja Gaiden Sigma 2, drugi na Street Fighterze 2, a trzeci – na Earth Defence.

Jednak to, co sprawiło mi największą frajdę podczas gry, to obserwowanie zachowania kulki. Zen Studio wprost fenomenalnie odwzorowało jej fizykę, srebrny pocisk zachowuje się dokładnie tak, jak w rzeczywistości.

Który to realizm nie narusza na szczęście prostoty rozgrywki. Sprowadza się ona w zasadzie wyłącznie do kontrolowania flipperów na dole stołu i uderzania w kulki tak, aby nie wpadły one do slotu, który jest za nimi. Zresztą każdy przecież wie, na czym polega zabawa. Na plus grze należy dopisać jeszcze możliwość włączenia własnej muzyki w tle zamiast standardowej, która jest, eufemistycznie rzecz ujmując, denna.

Ponadto twórcy oddali nam do zabawy tryb multiplayer. Gra się wówczas na tym samym stole z maksymalnie trzema przeciwnikami, a nasze zadanie polega na zdobyciu określonej liczby punktów szybciej niż pozostali gracze. Na dodatek w rozgrywce wieloosobowej znajdziemy takie tryby jak Best One Minute i Speed Score gdzie możemy porównać swój wynik z najlepszymi w sieci.

Reasumując, Zen Pinball to produkcja udana. Za niewygórowaną cenę 30 zł, dostajemy kawał solidnej zręcznościówki, która potrafi dostarczyć masy zabawy. Grafika w niej ładna, muzykę można puścić własną, fizyka zachwyca. W ilościach nie większych niż dwie godziny tygodniowo wystarczy Wam na długo. Stanowczo polecam!

Plusy: flippery na ekranie!, fajnie zaprojektowane stoły, cena, możliwość dodania własnej muzyki

Minusy: mała ilość stołów na start, standardowa muzyka, w większych dawkach nudna

Ocena: 8.0 Za taką cenę, warto sprawdzić!

W ostatnim tygodniu sporo się działo, w życiu prywatnym i nie tylko. Jednakowoż nawet w tak ciągłym biegu znalazłem dwie, czy trzy godzinki na ogranie dwóch arcade’owych produkcji, których właśnie stałem się posiadaczem. Mówię o High Velocity Bowling oraz Zen Pinball. Spróbuję w kilku słowach napisać, co to za gry i czy warto wysupłać na nie kilka złociszy.

High Velocity Bowling jak sama nazwa wskazuje to wirtualne kręgle, które w stu procentach wykorzystują żyroskop Dual Shock’a 3. Łapiemy w odpowiedni sposób kontroler (patrz fotka poniżej) i po maksymalnie 3 minutach prób i błędów, mamy równie dobry rozkręcacz domowych imprez jak Guitar Hero czy Buzz. Fun płynący z gry jest wprost nieziemski. Na początku przechylając dłoń, kontrolujemy postawę zawodnika, a następnie przechodzimy do celowania kulą. Możemy ją podkręcać (naciskając spusty), a odpowiednio szybko machając ręką wybieramy siłę z jaką pchniemy kulę. Za cenę 30 zł dostajemy kawał porządnej zręcznościówki, która jest szczególnie grywalna, rywalizując z trzema osobami naraz. Polecam rozwiązanie, aby każdy gracz miał swój kontroler, gdyż podawanie jednego pada jest dość uciążliwe i czasochłonne. I uważajcie żeby przypadkiem nie machnąć ręką w telewizor. Mi się przypadkiem zdarzyło, także przestrzegam, że zabawa wymaga dużo miejsca. Grając w to przypomniałem dzieciaka, który dostał nową zabawkę :) Polecam!

Zen Pinball to growa adaptacja znanych doskonale każdemu flipperów. Gra jest bardzo fajna, a realizm kulki jest zdumiewający. Na start dostajemy cztery stoły – El Dorado, Tesla, Shaman oraz V12, a każdy z nich nawiązuje do jakiegoś miejsca, bądź wydarzenia. Tak więc np. odwiedzimy złote El Dorado albo laboratorium Nicola Tesli. Kolejne trzy stoły – Earth Defence, Ninja Gaiden Sigma 2, Street Fighter 2 – możemy nabyć w cenie 7 złoty na PlayStation Store. Nie będę w tej chwili nic ponadto mówił, gdyż w najbliższą środę, możecie się spodziewać mojej recenzji. Jednakowoż grę już teraz polecam, a jeśli chcesz wiedzieć więcej, to poczekaj tych kilka dni :)

P.S. Poniżej trailer, który bardzo fajnie prezentuje rozgrywkę w High Velocity Bowling

Coś mi się ten blog, ostatnimi czasy strasznie muzycznym zrobił. W związku z tym, napiszę dzisiaj troszkę o najwspanialszym dziele Blizzarda i o tym, jak to miałem do niego nie wracać.

Chodzi oczywiście o World of Warcraft’a. W lutym ubiegłego roku, rzuciłem go. Tak, rzuciłem, bo WoW to nie gra, to nałóg. Rzuciłem i powiedziałem sobie, że już nigdy nie wrócę. Oczywiście kilka miesięcy później po obejrzeniu tego nagrania moje wszystkie plany wzięły w łeb, a postanowienie zmieniło troszkę konwencję – wrócę w wakacje, przed nowym dodatkiem, Cataclysmem. Niestety i to nic nie dało. Dzisiaj, czuję że chcę znów zagrać. To na prawdę jest jak nałóg. Jest miłe niedzielne popołudnie, wszystko jest już zrobione. Znajomi drzemią po obiedzie, ogólnie – miłe rozleniwienie. Łapanie siły przed zbliżającym się tygodniem. Jakieś 6 godzin wolnego czasu. I właśnie w tej chwili, włączył bym WoW’a. Zatopił się w ten epicki świat. Wiem, gra ma już swoje lata. Może to nie jest graficzny majstersztyk. Ale ta gra, ma to „coś”. Coś, co nie pozwala oderwać się od monitora. Coś, co woła, żeby zagrać znowu. I nie wiem co to jest, ale do cholery – panowie z Blizzarda to geniusze. Wielcy geniusze. Pewnie wyjdzie tak, że za kilka dni kupię pre-paida. Final Fantasy XIII i God of War III mogą zaczekać. Kurde, panom z Blizzarda, znowu uda się wyciągnąć kolejne złotówki z mojego portfela…

P.S. Wejdźcie na tą stronę i powiedzcie – czy ona nie jest piękna?

Hej,

Dzisiaj będzie co nieco o błędzie jaki spędza sen z powiek posiadaczom PlayStation 3.

Tytuł – jakkolwiek dziwny – jest numerem błędu jaki pojawia się podczas prób połączenia się z PlayStation Network. Pewnie duża część z Was, już domyśla się co znajduje się w dalszej części tekstu, ale muszę Was zaskoczyć – ten problem JAK NA RAZIE nie dotknął mojej konsoli. Sony w informacji prasowej podkreślało, że ów problem dotyczy wyłącznie starszych konsoli, wersji 40/60/80 GB. Teoretycznie „Slimy” 120/250 GB są bezpieczne. Serwisy takie, jak Polygamia tak rozdmuchały sprawę (cytując „(…)starych PS3 lepiej nie włączać”), że aż bałem się włączyć swoją konsolę, która  na dodatek, przez ostatnie 2 tygodnie jest odłączona od sieci. Problem jest na tyle poważny, że uniemożliwia włączanie gier zarówno z dysku jak i z BluRay (!). Nie wiem czy powinniśmy się obawiać. Na pewno Ci, którym gwarancja się skończyła, bądź niedługo się kończy, powinni bacznie obserwować sprawę. Sony na swoim Twitterze podaje na bieżąco wyniki prac, które mają usunąć problem.

Dobranoc

Hej,

Ostatnimi czasy jakoś tak smętnie mi się tu robi na blogu. Czas napisać coś bardziej radosnego.
Otóż kilka dni temu wybrałem się do Galerii Mokotów uszczuplić sobie portfel. Wychodząc z domu, powtarzałem zapamiętale – „mam silną wolę, mam silną wolę…”. Niestety Empik i jego półki z grami ciągną mnie z siłą podobna do grawitacji ziemskiej. Miałem zamiar obejść wszystko, a do Empiku pójść na końcu, ale oczywiście do gier z biegnę prędkością przyspieszenie ziemskiego i moje przemyślenia na temat „wziąć, czy nie wziąć” trwały mniej niż 5 sekund. W związku z tym w mojej owłosionej łapie wylądował Assassin’s Creed 2. Od razu po powrocie zabrałem się do rozgryzania Haszaszyńskich tajemnic. Teraz – kilka dni później – gdy już kilka godzin gry mam za sobą, stwierdzam, że AC2 to gra wybitna. Jest świetna pod każdym względem. No, może jest mała łyżeczka dziegciu w beczce miodu. Mianowicie muzyka. Jest tak denna, że żółć wylewa się z każdego otworu ciała. Biegając po mieście, słuchając wciąż powtarzającej się, 5 sekundowej melodyjki, odnoszę wrażenie, że kompozytor robiąc ją, był pod wpływem napojów rozweselających.

Ponadto, dzisiaj na 17 mam bilety na Avatara do multikina w Złotych Tarasach. Niedługo dam znać jak wrażenia z filmu. Może szarpnę się na jakąś minirecenzję? W każdym bądź razie, z wielką chęcią zobaczę ten film w 3D.

Na dzisiaj tyle. Niedługo zabiorę się wreszcie za ten felieton, bo wciąż leży w niedokończonych szkicach.

Trzymajcie się ciepło.

Dulak

P.S. Zwyczajowych zdjęć pudełka z nową grą nie ma, z prostej przyczyny braku swojego aparatu na podorędziu. Uzupełnię fotogalerię po powrocie.

]]> http://dulski.eu/index.php/2010/02/im-alive/feed/ 12 http://dulski.eu/index.php/2010/02/doznanie-ktorego-nie-znacie/ http://dulski.eu/index.php/2010/02/doznanie-ktorego-nie-znacie/#comments Sun, 07 Feb 2010 18:30:34 +0000 Dulak http://dulski.eu/?p=167

O czym mowa? O Heavy Rain oczywiście.

Dzisiaj, zagrałem sobie w demo tej przecudnej gry. Przyznam, że w swojej długiej miłości do gier wideo, niewiele było perełek, na których widok moja twarz przybierała dziwny wyraz, a z ust wydobywało się „o kuźwa..”. Heavy Rain do takich perełek należy. I nie jestem pewien, czy stwierdzenie „gra” jest tutaj odpowiednie. To coś innego. Interaktywny film? Tak, chyba to określenie dobrze oddaje zabawę w najnowszy tytuł twórców Fahrenheita. Tylko w tej grze (tudzież filmie) żeby poruszać się, trzeba trzymać wciśnięty spust, a samo kręcenie analogiem powoduje tylko pokręcenie głową bohatera. Grając w Heavy Raina miałem wrażenie oglądania filmu z quick time eventami. Tak przytłaczającej atmosfery w grach wideo jeszcze nie widziałem. Strugi deszczu zalewające ekran, psychodeliczna muzyka i ciągłe poczucie zagrożenia powodują, że obcowanie z Heavy Rain to doznanie wyższego stopnia.

Na mojej liście zakupów na I kwartał 2010r. Heavy Rain plasuje się na pierwszy miejscu, a zraz zanim Battlefield: Bad Company 2, który też jest świetny.

Dobranoc :)

Największy i najbardziej wyhype’owany cRPG 2009 roku. Produkcja reklamowana mianem mrocznej opowieści fantasy. Czy to prawda? Nie do końca mógłbym się zgodzić, ale jest w tym ziarno prawdy. Na dodatek twórcy zapowiadali Dragon Age, jako duchowego spadkobiercę legendarnego już Baldur’s Gate. Czy podołali temu zadaniu? Dzisiaj spróbuję odpowiedzieć na to pytanie.

Opisując Dragon Age: Początek należy na samym wstępie zaznaczyć, że sedno rozgrywki stanowi fabuła. Moralne rozterki i częste wybory w grze z godziny na godzinę coraz bardziej przykuwają do monitora. Z godziny na godzinę akcja nabiera tępa.

Zaczynając naszą przygodę z Dragon Age musimy ustalić pochodzenie naszego dzielnego wojaka. Do wyboru jest aż sześć początkowych ścieżek fabularnych. Możemy rozpocząć rozgrywkę jako człowiek, elf lub krasnolud, a dla każdej z ras zostały przewidziane trzy origins story. Kolejno możemy się wcielić w człowieka szlachcica; leśnego elfa bądź elfa z miejskiego getta; krasnoluda z kasty szlacheckiej lub chłopskiej. Jako ostatnią z początkowych przygód możemy obrać drogę poznania arkanów magicznych, która niedostępna jest dla krasnoludów. Bez względu na wybraną przez nas rasę na początku czeka nas około 3 godzinna opowieść o pochodzeniu naszej postaci. Gdy ją ukończymy, niezależnie od podjętej przez nas decyzji, ścieżka fabularna zlewa się w jeden nurt. Na dobre rozpoczynamy podbój Fereldenu.

Tak jak to zwykle w grach fabularnych bywa, jakkolwiek by się nie waliło i paliło, to na nasze barki spada uratowanie świata. W Dragon Age wcielamy się w Szarego Strażnika – wojownika przeznaczonego do walki z pomiotami. Ale zaraz? Zapytacie pewnie co to są pomioty? Owe kreatury to nasi główni wrogowie. Przez setki lat siedzieli sobie głęboko pod ziemią na Głębokich ścieżkach, aż tu nagle ni z tego ni z owego zachciało im się podboju ludzkości. Stało się to głównie za sprawą tego, iż ich przywódca – ogromny smok zwany Arcydemonem wezwał ich do powstania i zalania świata plagą. Aby uchronić się przed spoilerami i ewentualnym zepsuciu komuś zabawy powiem tylko, że to nam przypadnie wbicie miecza w ogromny kark demona.

No dobrze, dobrze, ale jak tego dokonać? W pojedynkę? Nie, to niewykonalne. W pojedynkę co, najwyżej możemy obciąć paznokcie u nóg Arcydemonowi.

Do pomocy możemy skompletować sobie czteroosobową drużynę, a jej członków mamy możliwość zmienić w określonych momentach rozgrywki. I tak, wędrówkę z nami może rozpocząć emanująca seksapilem czarodziejka Morrigan, czy wielki wojownik Sten (przemawiający głosem Piotra Fronczewskiego), czy królewski bękart – Alister. Niezależnie od tego, przed naszą drużyną stoi nie lada wyzwanie, któremu trudno będzie sprostać.

Skoro już o poziomie trudności mowa, ten bowiem w Dragon Age jest bardzo wysoki. „Normalny” to odpowiednik „wysokiego” w innych grach, a „niedzielny gracz” jak najbardziej na tym trybie sobie nie poradzi. Nawet na najniższym poziomie trudności walki są wymagające i każdy krok musimy przemyśleć, aby podejść przeciwnika z odpowiedniej strony.

Skoro o walce mowa, jak na cRPG od BioWare przystało jest wymagająca i skomplikowana. Twórcy oddali nam do dyspozycji, w wersji na komputery osobiste aktywną pauzę, a konsolowej – znane z np. Mass Effect – okrągłe menu. Czy to się sprawdza w praktyce? Trudno powiedzieć. Dla jednych jest do wygodne rozwiązanie, dla innych nie. Mnie osobiście okrągłe menu przypadło do gustu. W szybki i prosty sposób mamy możliwość odnaleźć większość potrzebnych przedmiotów / skilli czy taktyk. W wersji na PC takowym przypisujemy skróty klawiszowe.

W grze twórcy oddali nam również możliwość wpływu na fabułę poprzez podjęcie określonych wyborów. Tak na przykład możemy decydować o czyjejś śmierci bądź uniewinnieniu, czy brać czynny udział w dyskusji między postaciami i wpływać na ich decyzję (poprzez wysoko rozwiniętą umiejętność perswazji). Niestety często zdarzają się sytuacje, że niezależnie od wypowiedzianej przez nas kwestii, zachowanie danego NPC będzie takie samo.Cóż, nie można mieć wszystkiego.

Podczas gry w Dragon Age bardzo przeszkadzała mi jedna rzecz. Mianowicie brak dubbingu głównego bohatera. Taki zabieg uczynił główną postać bezpłciową, powierzchowną i mało charyzmatyczną. Gdyby nasz bohater przemawiał do nas, gra dużo by na tym zyskała.

Jednak brak dubbingu to nie jedyna wada tej produkcji. Jedni uważają grafikę Dragon Age za dobrą, inni za złą. Trudno jednoznacznie stwierdzić jaka ona jest. Ze strony artystycznej prezentuje się wcale dobrze, a ze strony technicznej jest już gorzej, nawet jeśli chodzi o gry RPG. Ponadto niektórzy gracze wysoki poziom trudności poczytują za wadę, a wielokrotne próby pokonania, któregoś bossa irytują. Jednak to wszystko to kwestia indywidualna. Mnie osobiście Dragon Age bardzo przypadł do gustu.

Reasumując, Dragon Age: Origins jest grą pod jednym względem bardzo dobrą, a pod innym pozostawiającą wiele do życzenia. Największą bolączką DA jest hype jaki wytworzył BioWare. Tytuł jest naprawdę solidnym RPG, jednak nie jest pod żadnym względem innowacyjny. Twórcy zaszkodzili Dragon Age, nie spełniając zapowiedzianych obietnic. Może Ferelden nie jest unikalny i odkrywczy, jednak jest bardzo, ale to bardzo epicki. Wciągająca opowieść powracająca do starego, dobrego kanonu fantasy i to również na konsoli! Chociażby z tego powodu warto zatopić się w świat Dragon Age: Origins.

Ocena: 9- / 10

Plusy:

• fabuła!

• moralne wybory

• grafika (PC)

• ciekawy system walki i rozwoju postaci

• Muzyka

Minusy:

• grafika (konsole)

• niewygórowany poziom trudności

• częste bugi

• brak dubbingu głównej postaci

… Modern Warfare 2. Mowa tu oczywiście o Battlefield: Bad Company 2. Dzisiaj do sieci wyciekł trzeci już odcinek „Battlefield Moments” – gameplay’ie prezentujące rozgrywkę w sieci. Epizod 3 zmiażdży wam jajca, zburzy ściany i zawali Wam na głowę sufit. Jest po prostu BOSKI!

Bije Modern Warfare 2 na głowę dziesięć razy.

W rozwinięciu znajdziecie owy trailer

…się nie dzieje. Pierwszy wpis w nowym roku. Poza tym wróciłem do normalnego trybu pracy,a moje migrenowe bóle głowy powróciły. Znowu jest masa roboty, bo dla przykładu w pozostałe trzy dni tego tygodnia mam trzy testy (biologia, historia, angielski) więc w sumie jest standardowo. Zdecydowałem się na napisanie tej notki właściwie bez konkretnego celu. Aby dać znać że żyję.

No, może dwa powody się znajdą.

Primo, chciałbym polecić Wam właśnie co powostały blog growy – dubscore.pl. Ludzie go tworzący w fajny sposób podchodzą do zagadnienia polskiego dubbingu w grach i tylko jego recenzują. Zapowiada się bardzo ciekawy zakątek internetu. Zdecydowanie polecam.

Secundo, szukam słuchawek do grania (głównie na ps3 bo moje głośniki telewizyjne do najlepszych nie należą) i proszę o polecenie jakiś w granicach stu paru złoty.

No, to tyle na dziś. Idę czytać Pilipiuka i trochę odpocząć przed kolejnym dniem.

Dobranoc