Dzisiaj wpis będzie dość nietypowy, gdyż zamiast słów, pokażę trochę zdjęć. Z krótkiej wycieczki do Wiednia i Bratysławy.

Enjoy.

Centrum Wiednia, nabrzeże Dunaju

Wzgórze Kahlenberg, polski kościół

Panorama Wiednia

Pałac Schönbrunn, Wiedeń

Ogrody pałacowe

Dom projektu Hundertwassera. Budynek jest niewymiarowy. Na przykład każde okno ma inny wymiar, pokoje są okrągłe, albo mają po 11 kątów

Dom projektu Hundertwassera

Fontanna przed domem

Galeria architekta Hundertwassera

Wnętrze galerii Hundertwassera

Kościół, którego nazwy zapomniałem :]

Biblioteka narodowa w Wiedniu. Na lawecie stoi Lamborghini Gallardo LP550-2 Valentino Balboni …

Biblioteka narodowa w Wiedniu

Pałac prezydencki w Wiedniu

Pałac prezydencki w Wiedniu

Starówka wiedeńska

Katedra św. Szczepana w Wiedniu, częściowo w renowacji, cała zbudowana z piaskowca

Starówka wiedeńska

Najstarsza kawiarnia, cukiernia w Bratysławie – Kaffe Mayer – która dostarczała słodkości wiele lat temu na dwór królewski

Starówka w Bratysławie

Sanktuarium Opatrzności Bożej w Łagiewnikach, już po stronie polskiej

Mam nadzieję, że zdjęcia się Wam podobały :)

Pozdrawiam i do napisania.

„Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” to pierwsza część bestsellerowej trylogii „Milenium” szwedzkiego pisarza Stiega Larssona, sprzedana już w ponad 5 milionach egzemplarzy.

Gdy pierwszy raz wziąłem do ręki jego powieść, pierwsze co mnie zaskoczyło to tytuł. Wydał mi się dziwny i nie do końca byłem pewny, czy książka przypadnie mi do gustu. Jednak teraz, już po skończonej lekturze, z całą pewnością mogę stwierdzić, że „Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” to pozycja obowiązkowa dla każdego czytelnika lubiącego mocne wrażenia i braku możliwości oderwania się od książki z powodu wartkiej akcji, cały czas trzymającej w napięciu. Mam nadzieję, że uda mi się zachęcić ciebie, drogi Czytelniku do sięgnięcia po ten świetny kryminał.

Na wstępie, słów kilka należy rzec o samym autorze. Stieg Larsson to nieżyjący już szwedzki dziennikarz, który zajmował się prawicowym ekstremizmem i rasizmem. Autor powieści kryminalnych, dwukrotnie nagrodzony skandynawską nagrodą Szklanego Klucza. Urodzony 15 sierpnia 1954 na północy Szwecji w miejscowości Skelleftehamm. Zmarł 9 listopada 2004 w Sztokholmie.

Larsson nie miał łatwego dzieciństwa, pochodził z biednej rodziny. Jego rodzice będąc w trudnej sytuacji finansowej byli zmuszeni oddać go pod opiekę dziadka. Jego dziadek był zagorzałym antyfaszystą. Podczas II wojny światowej przebywał internowany w obozie w Storsien za swoje antynazistowskie opinie. Poglądy dziadka mocno wpłynęły na psychikę młodego Stiega. Po śmierci dziadka, w wieku dziewięciu lat Stieg wrócił pod opiekę rodziców. Na swoje dwunaste urodziny dostał maszynę do pisania, odkrył w sobie pasję do pisania. Jako osiemnastoletni młodzieniec, Stieg na jednym ze spotkań przeciw wojnie w Wietnamie poznał Evę Gabrielsson, która została jego życiową partnerką, z którą pozostał, aż do śmierci w 2004 roku. Sieg Larsson zmarł w skutek rozległego zawału mięśnia sercowego. Pozostawił po sobie oprócz wielu artykułów publicystycznych, trylogię „Milenium”, która została opublikowana po jego śmierci. Książka doczekała się ekranizacji.

„Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” opowiada historię szwedzkiego dziennikarza Mikaela Blomkvista. Mikael to dziennikarz finansowy i wydawca niezależnego magazynu Millenium.

Pewnego razu, gdy Mikael wybrał się na jacht ze swoją wieloletnią kochanką Eriką Berger, spotkał swojego starego przyjaciela, jeszcze z czasów ławy szkolnej. Po zbyt wielu kolejkach, ów przyjaciel, również jak Blomkvist zajmujący się światem finansjery opowiedział historię pewnego szwedzkiego milionera. Wyznał również, że dorobił się on fortuny handlując nielegalnie, parając się nieczystym interesem. Jednak zanim to wszystko wyjawił, zażądał od Mikaela obietnicy, że informacje które usłyszy pochodzą od anonimowego źródła. Jak się później okazało, była to decyzja brzemienna w skutkach. Uzyskawszy obietnicę, wyjawił całą prawdę o potentacie giełdowym. Mikaela tak zaintrygowała ta historia, że postanowił dociec prawdy i przedstawić ją opinii publicznej. Postawił sobie za punkt honoru wyjawienie na światło dzienne całej prawdy. Jednak w skutek niewystarczających dowodów, został skazany za zniesławienie milionera Hansa – Erika Wennerstroma na trzy miesiące więzienia i 150 tysięcy koron grzywny.

W momencie głębokiego kryzysu moralnego kontakt z Mikaelem nawiązuje Henrik Vanger, potentat ogromnego koncernu przemysłowego. Prosi go o podjęcie się pewnego nietypowego zlecenia.

Pewnego wrześniowego dnia w 1966 roku, szesnastoletnia Harriet Vanger znika jak kamfora. Przez prawie czterdzieści lat prowadzenia bezskutecznego dochodzenia zagadka pozostaje nierozwiązana. Dla Herika, prawie osiemdziesięcioletniego przemysłowca, Harriet była jak córka, była jego oczkiem w głowie. Przez tyle lat dochodzenie w sprawie Harriet stało się prawdziwą pasją Henrika i cierniem, który nie pozwał cieszyć się życiem. Starzec czując zbliżający się kres jego życia postanawia, że nie spocznie dopóki nie rozwiąże zagadki zniknięcia Harriet.

W tym celu nakłania pogrążonego w depresji Mikaela, który desperacko szuka pomocy i wystarczających argumentów, aby pogrążyć Wennerstroma i odzyskać dobre imię. Henrik prosi go, aby porzucił na rok Sztokholm i pod pozorem napisania kroniki rodu Vangerów udał się do siedziby klanu w miejscowości Hedeby,by tam jeszcze raz „przekopać” się przez cały materiał śledztwa w sprawie Harriet. Blomkvist początkowo jest sceptycznie nastawiony do całego zlecenia. Mówi, że skoro przez prawie czterdzieści lat nie udało się rozwiązać zagadki zniknięcia Harriet, to jak jemu ma się powieść? Jednak w zamian za wykonanie pracy, Henrik obiecuje gwóźdź do trumny Wennerstroma i bardzo wysokie honorarium. Mikael zgadza się.

Po pewnym czasie dołącza do niego młoda ekscentryczna hakerka komputerowa światowej klasy  – Lisabeth Salander. Wspólnie, choć nie zawsze ramię w ramię, biorą pod lupę przeszłość klanu Vangerów i znajdują prawdę o wiele bardziej mroczną i krwawą niż ta, którą spodziewali się odnaleźć…

Aby nie ujawniać nic ponadto z fascynującej fabuły książki Larssona, dodam tylko, że powieść pełna jest zaskakujących wydarzeń, nieoczekiwanych zwrotów akcji i ciągłego napięcia, które nie pozwala oderwać się od lektury ani na chwilę, aż do ostatniej strony.

Pod względem artystycznym styl Larssona to małe mistrzostwo świata. Autor udowadnia, że ma niezwykle rozległą wiedzę, sprawiając, że historia jego powieści staje się bardzo wiarygodna. Pisarz ma fantastyczną zdolność jednoczesnego prowadzenia wielu skomplikowanych wątków, które błyskotliwie wiąże ze sobą w jedną, spójną całość.

Reasumując, „Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” to moim zdaniem wybitny kryminał, który powinien przeczytać, nie tylko fan książek sensacyjnych, ale po prostu każdy miłośnik dobrej literatury. Gorąco polecam.

Nie wiem czemu, ale prawie zawsze w sobotnie i niedzielne poranki nachodzi mnie melancholijny nastrój. A jeżeli na dodatek za oknem deszczowo, wręcz pewne jest, że kolejne dwie godziny spędzę na słuchaniu nastrojowej muzyki i rozmyślaniu. Wbrew pozorom nie jest to nudne zajęcie. Poukładanie myśli, często tak bardzo pomaga, jak pomagać może tylko… modlitwa? O ile wierzy się w Boga, rzecz jasna.

Przejdę jednak do meritum sprawy. Otóż właśnie w takie dni, gdy człowiek nie ma ochoty na słuchanie ani specyficznego AC/DC, czy Linkin Parku idealne są takie piosenki jak ta, o której dzisiaj będę mówił. Mianowicie o utworze T.Love – Bóg

„Bóg” to piosenka pochodząca z albumu „Prymityw” wydanego w 1994 roku. T.Love w tamtym okresie zaczął grać muzykę bardziej rockową, chociaż jak na mój gust w piosence można dosłuchać się odrobiny stylu reggae. W takie właśnie dni, takie właśnie piosenki są najlepsze. Stare, ale jare. I nie sprawdzą się tutaj słowa Kirabaxa:

Bo najprzyjemniej się słucha gówna, w którym śpiewają o kanapce z dżemem…

Utwór ma głębszy sens. Jaki? Tego powinniście doszukać się sami.

W pierwotnym założeniu wpis miał być całkowicie o czym innym. Mianowicie chciałem bardzo cynicznie wyrazić opinię na jeden temat, ale w skutek radykalnej zmiany nastroju przeszło mi i chciałem Was, drodzy czytelnicy zapytać co podjadacie podczas grania :) ? Każdy lubi jakieś niezdrowe przekąski takie jak czipsy, paluszki, cukierki i inne produkty, które w swoim składzie mają niepokojąco dużo substancji zaczynających się na „E”.

Co prawda nie lubię nic jeść jak gram, gdyż zazwyczaj efektem ubocznym jest ubrudzony pad tudzież myszka & klawiatura. Ale że jestem fanem różnego rodzaju przekąsek często się zdarza że na biurku obok pudełka z grą leży np. paczka czipsów.

A’propos czipsów, to one królują w moim jadłospisie jako najbardziej lubiane niezdrowe przekąski. Co prawda „trzy minuty w ustach, trzy lata w biodrach” mi nie grożą, ale zdecydowanie za często je jem. Uwielbiam Crunchipsy. Spożywam je często na raz w ilościach zagrażających zatorowi tłuszczowemu. No ale cóż poradzić, kiedy zazwyczaj, jak coś jest niezdrowe, to dobrze smakuje (hot wings’y z KFC, FTW!).

Lubię Lay’sy, prażone orzechy w karmelu, popcorn (do filmów nieodzowny!), knopersy, 3bity, marsy, snickersy, czekoladę linda  i cholera wie co jeszcze. Najlepiej wszystko to zalać 16l Coli i przy okazji wesoła wizyta w toalecie murowana.

Pamiętam jak kiedyś, w ubiegłe wakacje, beztrosko młóciliśmy coś z Matroxem w co’opie na jednym telewizorze u mnie w domu. Mieliśmy 5kg czipsów i 6l Coli i przez 5 godzin grania ( :D ) wszystko zostało skonsumowane. Na zakończenie próbowaliśmy zabić jakiegoś rastafarianina w GTA i po n-tej próbie, gdy wreszcie się udało w radosnym okrzyku „taaaak kuurr*a!!” miska z prażynkami wylądowała na telewizorze. Ale to w sumie mała dygresja, niezbyt ściśle związana z tematem.

Reasumując, pytanie brzmi - co lubicie chrupać?

Na koniec, aby zakończyć miłym akcentem, dla tych którzy jeszcze nie wiedzą Dungeon Siege 3 wyjdzie na konsole! Dla mnie, ogromnego fana RPG to nie lada kąsek na PS3. I to nie żadna plotka, lecz potwierdzona informacja prasowa. Produkcją gry zajmie się Obsidian.

Trzymajcie się ciepło!

Od dawna nie pisałem. Tak, wiem to wszystko przez moje lenistwo. No prawie wszystko przez lenistwo. Bo w dużej mierze to zasługa World of Warcrafta i Battlefielda Bad Company 2 oraz masy rzeczy na głowie. A żyjąc według filozofii „co możesz zrobić dzisiaj – zrób jutro, a co musisz zrobić jutro, zrób pojutrze. W ten sposób będziesz miał dwa dni wolnego” robię jeden krok do przodu i dwa do tyłu. Pod różnymi względami. Ale co u mnie słychać? O tym w rozwinięciu.

„Najsampierw” chciałem się wyżalić. Otóż w najbliższą sobotę mam bal gimnazjalny. Sądząc już po tym, że podjąłem temat tej szopki zapewne domyślacie się, że mój stosunek jest lekko negatywny. Ta impreza owszem, może być udana, ale zapewne nie będzie, a przynajmniej na taką się zapowiada. Bo jak zwykle ktoś swoimi „wspaniałymi” pomysłami musi wszystko spieprzyć.

Polonez. Zdążyłem przez ostatnie 2-3 tygodnie zmienić stosunek do tego tańca ludowego z obojętnego przez prawie pozytywny, aż do stanu gdzie na sam dźwięk tego słowa dostaję ataku agresji. Pomijając fakt, że organizacja balu leży i woła o pomstę do nieba, to sam bal miał być dobrowolny. A nie jest. Gdzieś w okolicach początku miesiąca lutego wyszła inicjatywa zrobienia takiego spotkania. Chętni mieli się w pisać na listę, a dalsze uzgodnienia miały się odbywać tylko w gronie zainteresowanych. Ale oczywiście chętnych brak. No tak, to powinno dać do zrozumienia dyrekcji, że jak chętnych brak to nie ma sensu próbować organizować bal jeszcze raz. Z założenia „dobrowolnego” , który okazał się wcale taki nie być. Wracając do tematu poloneza, bal właśnie ma rozpocząć się od tego tańca. I znów taniec miał być dobrowolny, lecz jakimś dziwnym trafem ktoś wpisał mnie na listę nie pytając mnie o zgodę. No halo? To jakby ktoś miał wziąć kredyt w moim imieniu, on ma pieniądze, ale ja spłacam. Ok, ja jestem nonkonformistą i nigdy nie będę robił czegoś, co budzi we mnie wewnętrzny sprzeciw. Toteż święcie przekonany, z myślą w głowie a’la „mam to gdzieś” w najmniej spodziewanym momencie powiedziałem magiczne słowa „chcę zrezygnować”. No, fajnie niby żaden problem, ale znów jakimś dziwnym trafem dowiedziałem się, że oprócz tego, że mnie wpisano na listę, to już odgórnie ktoś przypisał mi partnerkę. Chcąc nie chcąc, nie miałem zamiaru dziewczyny urazić i można by bezproblemowo takiej sytuacji uniknąć pytając się mnie po prostu o zdanie.

Nie przejmując się zbytnio wyszedłem z sali lekkim krokiem, a za mną poszło kilka osób, które zdecydowane do końca nie były, czy chcą w tym brać udział. Mija weekend, zaczyna mnie szarpać sumienie. Mija poniedziałek, wtorek aż w reszcie pod namową ogromnej rzeszy osób i spojrzeniami koleżanek nie cierpiących sprzeciwu w mojej głowie zrodziła się o to myśl: „Aaaa do cholery, co mi tam..”. Od pomysłu do realizacji nie minęło więcej niż dwie godziny i z chmurną minął znów stanąłem na parkiecie tej pieprzonej sali gimnastycznej.

ALE problem polegał na tym, że zmienić partnerki nie mogłem. Z tuzin dziewczyn mnie namawiało, ale aż takim skurczybykiem nie jestem bym ją zmienił. Bądź co bądź to jej właśnie odmówiłem i głupio by było, bym wrócił z własnej nieprzymuszonej woli na próby z inną. Wtedy każdy zorientował by się, że problemem nie jest polonez, acz partnerka.

I nie chcę tutaj oczywiście jej krytykować bo jakby nie patrzeć to ją szanuję i bądź co bądź nawet lubię. Ale tak sztywnej osoby, nie ma drugiej na ziemi. Hipotetycznie oczywiście.

Trafiłem nie pod ten adres, pod który powinienem. Już knuję intrygi jak utrzeć nosa osobie, która specjalnie zrobiła mi na złość wciskając w ręce owej koleżance. Ja – zdrowo szurnięty nastolatek, któremu w poradni pracy powiedziano że ma zadatki na profesora filozofii z zupełnie poukładaną osobą, skrytą i cichą. „I jak tu się nie wkurwić” cytując Liroya, kiedy osoba dla której zdecydowałem się na tego poloneza nie raczy nawet się uśmiechnąć słysząc komplement ode mnie, by poprawić nastrój nastolatce w okresie totalnego buntu. Wróciłem na próby tylko z powodu empatii jaką darzę tą osobę. I co z tego mam? „Łaski mi nie robisz.” Ano nie robię. To w takim razie po jakiego grzyba tuzin osób truło mi za przeproszeniem dupę przez ponad tydzień, żebym jednak z nią tańczył, skoro ona sama nawet nie wie czy tego chce.

W ogóle po co ja idę na ten bal? No właśnie nie wiem. Nie integrowałem się w 1% ze społecznością mojej szkoły przez 3 lata wspólnej nauki, to po co mam się integrować na sam koniec? Może jestem jakiś odrobinę aspołeczny, ale w tej szkole oprócz zwyczajowego „cześć” tudzież „siema” milionowi osób na korytarzu codziennie, NAPRAWDĘ szanowałem może z 10 osób na krzyż. W tym obecnego tu Matroxa, którego w poloneza i bal równie skutecznie wkręcili, jak mnie. Ale to osobna historia, którą może on sam Wam opowie.

Reasumując moją już nazbyt przydługą opowieść, zawsze przed podjęciem JAKIEJKOLWIEK decyzji niech Wam się włączy lampeczka w głowie mówiąca „UWAGA! Analiza konsekwencji! UWAGA!”. Oczywiście pomijając takie błahe decyzja jak to, czy kupić bajgla czy pączka z dżemem w cukierni na drugie śniadanie. Wierzcie mi, to czasami naprawdę pomaga pozbyć się w przyszłości kłopotów i niejasnych sytuacji, z których rodzi się tylko irytacja.

~~

Nazbyt się już rozpisałem, toteż dodam tylko że wraz z Matroxem kupiliśmy sobie Battlefieldy Bad Company 2,  w które zagrywamy się we dwóch po sieci. Przyznam, że zabawa jest przednia. Zakup był specjalnie opłacalny, gdyż niewygórowana cena 100zł w promocji to naprawdę nie dużo za grę sprzed kilku miesięcy. Mojej recenzji można się spodziewać mam nadzieję nie długo.

Trzymajcie się ciepło i serdeczne Bóg zapłać osobie, która zepsuje mi sobotni wieczór.

Ostatni czas, to ciężki czas dla tysięcy gimnazjalistów w całej Polsce. W ubiegłym tygodniu egzaminy, które do łatwych nie należały (matematyka ftw!). Na rozluźnienie i ukojenie zszarganych nerwów gimnazjalistów i maturzystów (właśnie zaczęły się egzaminy, powodzenia!) przyjemna dla ucha piosenka Akon’a – „Oh Africa”.

Lubuję się w hardrock’u, metalu, trashmetalu i ogólnie mówiąc muzyce z gatunku – „już nie rock, jeszcze nie metal”. Ale najnowszy utwór Akona wbrew pozorom bardzo przypadł mi do gustu. Jest to pierwsza piosenka tego wykonawcy, która mi się podoba, stricte na odwrót moim upodobaniom muzycznym, a jednak!

Jeśli dodamy do siebie  fajny chór w tle, bębny, świetny teledysk z tańczącymi ludźmi pomalowanymi w barwy flag różnych państw (o Polsce o dziwo nie zapomniano!)  otrzymamy receptę na sukces. Warto zaznaczyć, że piosenka została stworzona do reklamy Pepsi, w której użyto jej jako muzycznego tła. Bez dwóch zdań, koncern PepsiCo grosza nie pożałował.

Poniżej teledysk, tej jakże fajnej piosenki. Zachęcam do obejrzenia w całości.

Przez pryzmat niedawnych, tragicznych wydarzeń mój blog po tygodniowym zatrzymaniu budzi się do życia. Piszę tu m.in. o rozrywce, czy często krytykuję kogoś lub coś. A wydarzenia pamiętnej soboty ani rozrywkowe nie były, a tym bardziej krytykować ich nie należy, bo o zmarłych albo mówi się dobrze, albo wcale.  Dlatego też dopiero dzisiaj słów kilka rzeknę. A rzeknę o tym, co się u mnie ostatnio dzieje.

Za dokładnie 9 dni przyjdzie mi wdziać garniak, wziąć w spotniałe od stresu dłonie czarne pióro i ruszyć na uginających się kolanach do szkoły. Za dokładnie 9 dni pisać będę pierwszy ważny egzamin w moim życiu – egzamin do liceum.

Jestem humanistą. Milion zainteresować i wiedza w każdej dziedzinie, choć nie tak głęboka. Z próbnych egzaminów humanistycznych moje wyniki oscylowały w granicach 43 – 46 / 50 pkt., więc myślę że na właściwym nie będzie gorzej. Natomiast gorzej sytuacja przedstawia się z przedmiotami ścisłymi. Matematyka (choć „można na nią liczyć”) nigdy nie była moją mocną stroną , a chemia to zło konieczne. Geografia i biologia to nie problem, a fizykę nawet lubię. Spodziewam się wyniku w okolicach 25 – 35 pkt., bo wyżej na pewno nie będzie. Język również nie stanowi problemu. 40 – 45 pkt. gwarantowane. I chociaż straszą mnie tym egzaminem od 3 lat, ja jakoś nadal utrzymuję, że nie taki diabeł straszny jak go malują. Będzie dobrze :)

Ponadto liczyłem swoje wyniki łącznie z punktami za świadectwo. Na obecną chwilę mam 165 / 200 pkt. W gimnazjum pojęcie ‘zakuwanie’ nie istnieje. I ci, którzy ledwo utrzymują oceny na poziomie 2- 3, niech porządnie się zastanowią nad sobą. Ja, nie spędzając więcej jak godzinę dziennie nad książkami w domu mam wyniki, o których wielu mogło by pomarzyć. Gdybym wziął się do pracy, spokojnie moja średnia z ok. 4.6 skoczyła by do okolic 4.9. I w cale nie jestem ‘samochwała’, gdyż nauka w gimnazjum wcale nie jest trudna.

Wybrałem ponadto swoją następną szkołę. Przy wyborze należy kierować się trzema stopniami. Pierwszy – szkoła marzeń. Drugi – szkoła spełniająca wymagania. Trzeci – szkoła, do której w razie czego można iść. Tak też w moim przypadku na pierwszym stopniu ląduje liceum im. Emilii Plater w Białej Podlaskiej (próg przyjęcia ok. 170 pkt.), na drugim LO im. Kraszewskiego w Białej Podl. (próg ok. 150 – 170 pkt.), natomiast na trzecim LO im. Sikorskiego w Międzyrzecu Podl. (próg ok. 100 – 120 pkt.). Problem w tym, że gdybym dostał się do jednej z dwóch wymienionych jako pierwsze szkół, skazywał bym się na 3 lata dojeżdżania do szkoły i z powrotem w sąsiednim mieście. Jest to ok. 30 min siedzenia w autobusie w jedną stronę.  Podobno w  ”Platerce” na prawdę trzeba się uczyć, a wręcz zakuwać. Takie przynajmniej mają opinie licealiści. Jednakowoż taka szkoła otwiera wiele drzwi do dalszej edukacji. Niezależnie od tego do jakiej szkoły w ostateczności trafię, klasę wybiorę z przedmiotami rozszerzonymi stricte pod studia socjologiczne, czy dziennikarskie.

Z całkiem innej beczki to wróciłem do World of Warcrafta. Gra się wspaniale, a każdą wolną chwilę od tygodnia spędzam przy nim. I jak na razie jest mi z tym dobrze ;)

Reasumując, zbliżają się trudne i bardzo stresujące chwile. Nie pozostaje Wam nic innego jak życzyć mi powodzenia :)

Trzymajcie się i do napisania.

Lead and Gold: Gangs of the Wild West to gra akcji z kamerą TPP osadzona w realiach Dzikiego Zachodu, przeznaczona wyłącznie do potyczek w sieci. Trafi ona na PlayStation Store 22 kwietnia, a cena tego jakże zacnie zapowiadającego się shootera wyniesie 15 euro (ok. 60 zł). W dalszej części tekstu przybliżę cóż to za gra, na czym polega i czy warto na nią czekać.

Gdy zobaczyłem pierwszy screen z tej gry, pierwsze skojarzenie jakie mi się nasunęło – Team Fortress 2! Graficznie Lead and Gold jest bardzo zbliżone do produkcji Valve. Jednak tylko na grafice podobieństwa się kończą.

W grze znajdziemy cztery klasy – Traper, Blaster, Deputy oraz Gunslinger.  Traper posługuje się karabinem snajperskim oraz stawia pułapki. Z kolei blaster używa strzelb i ładunków wybuchowych, a deputy karabinów średnio i długodystansowych. Gunlisher to swoisty jednoręki bandyta, bardzo szybko władający rewolwerami.

W Lead and Gold będzie sześć map – Bad Blood Valley, Deadwater Ranch, Devil’s Pit, Fort Turnblull, Prospector’s Peak oraz Sinner’s Gulch. Na chwilę zbyt wiele o nich nie wiadomo, gdyż twórcy pokazali wyłącznie jeden obrazek i bardzo krótki, ogólnikowy opis.

Natomiast na temat trybów gry wiemy nieco więcej. Ujawniono,  że trafią do gry cztery - Conquest, Greed, Powderkeg oraz Robbery. Celem trybu ‘podbój’  będzie zdobywanie przez jeden gang stref od A do E, a przez drugi w odwrotnej kolejności. Wygrywa ta drużyna, która zdobędzie więcej stref i je utrzyma. Tryb ‘chciwość’ to z kolei podkradanie sobie worków ze złotem. W powderkeg jedna strona konfliktu próbuje wysadzić dany obiekt w powietrze, a druga próbuje ją powstrzymać.  Z kolei w trybie ‘rozbój’ jeden gang zabiera złoto drugiemu, a  rozgrywka ma dwie fazy – raz gramy jako obrońca złota, a raz jako rabuś.

Podsumowując,  Lead and Gold: Gangs of the Wild West to produkcja, która zapowiada się naprawdę dobrze. Szkoda, że cena jest lekko zaporowa, ale jeśli podzielimy ją przez pięć (na pięć osób kupujących za jednym razem) staje się o wiele przyjemniejsza. Nie pozostaje nam nic innego jak czekać dwa tygodnie i samemu sprawdzić jak studiu Fat Shark wyszedł sieciowy shooter na PlayStation 3.

*P.S. osoby chętne na zrzutkę pilnie poszukiwane ;)

Zen Pinball to tytuł wydany z myślą o PlayStation Store w cenie 30 zł i stworzony przez Zen Studio, tę samą firmę, która stworzyła swego czasu całkiem popularny Pinball FX na konkurencyjnego Xboxa 360. Opisywany poniżej peestrójkowy symulator Srebrnej Kuli, przeniesie cię do pachnących oldschoolem barów, których nieodłącznym elementem wystroju były przecież flippery.

Rozgrywka – na pozór banalna – dostarcza przeogromnego funu i jak dotąd zabawa kulkami nie była jeszcze równie wciągająca. Polega ona oczywiście na zdobywaniu jak największej liczby punktów, które uzyskujemy posyłając piłkę w odpowiednie pola.

W grze na start dostajemy do wyboru cztery stoły – Shaman, Tesla, El Dorado oraz V12. Każdy ze stołów nawiązuje do ważnych wydarzeń w historii świata lub legendarnych miejsc. Tak więc, odwiedzimy złote El Dorado, wioskę szamańską czy laboratorium Nicola Tesli, twórcy pierwszego silnika elektrycznego i prądnicy prądu przemiennego. Oczywiście wystrój każdego stołu jest dostosowany do tematyki jaką podejmuje. Ponadto każdy z nich różni się elementami ruchomymi, ścieżkami, bumperami itp. Często również uderzenie kulką w odpowiednie miejsce udostępnia nam nowy obszar stołu, który wcześniej był niedostępny.

Na uwagę zasługuje również fakt, że twórcy często dodają nowe stoły w formie DLC, które można kupić w cenie 7 zł. Jak dotychczas pojawiły się trzy – jeden oparty na Ninja Gaiden Sigma 2, drugi na Street Fighterze 2, a trzeci – na Earth Defence.

Jednak to, co sprawiło mi największą frajdę podczas gry, to obserwowanie zachowania kulki. Zen Studio wprost fenomenalnie odwzorowało jej fizykę, srebrny pocisk zachowuje się dokładnie tak, jak w rzeczywistości.

Który to realizm nie narusza na szczęście prostoty rozgrywki. Sprowadza się ona w zasadzie wyłącznie do kontrolowania flipperów na dole stołu i uderzania w kulki tak, aby nie wpadły one do slotu, który jest za nimi. Zresztą każdy przecież wie, na czym polega zabawa. Na plus grze należy dopisać jeszcze możliwość włączenia własnej muzyki w tle zamiast standardowej, która jest, eufemistycznie rzecz ujmując, denna.

Ponadto twórcy oddali nam do zabawy tryb multiplayer. Gra się wówczas na tym samym stole z maksymalnie trzema przeciwnikami, a nasze zadanie polega na zdobyciu określonej liczby punktów szybciej niż pozostali gracze. Na dodatek w rozgrywce wieloosobowej znajdziemy takie tryby jak Best One Minute i Speed Score gdzie możemy porównać swój wynik z najlepszymi w sieci.

Reasumując, Zen Pinball to produkcja udana. Za niewygórowaną cenę 30 zł, dostajemy kawał solidnej zręcznościówki, która potrafi dostarczyć masy zabawy. Grafika w niej ładna, muzykę można puścić własną, fizyka zachwyca. W ilościach nie większych niż dwie godziny tygodniowo wystarczy Wam na długo. Stanowczo polecam!

Plusy: flippery na ekranie!, fajnie zaprojektowane stoły, cena, możliwość dodania własnej muzyki

Minusy: mała ilość stołów na start, standardowa muzyka, w większych dawkach nudna

Ocena: 8.0 Za taką cenę, warto sprawdzić!

W ostatnim tygodniu sporo się działo, w życiu prywatnym i nie tylko. Jednakowoż nawet w tak ciągłym biegu znalazłem dwie, czy trzy godzinki na ogranie dwóch arcade’owych produkcji, których właśnie stałem się posiadaczem. Mówię o High Velocity Bowling oraz Zen Pinball. Spróbuję w kilku słowach napisać, co to za gry i czy warto wysupłać na nie kilka złociszy.

High Velocity Bowling jak sama nazwa wskazuje to wirtualne kręgle, które w stu procentach wykorzystują żyroskop Dual Shock’a 3. Łapiemy w odpowiedni sposób kontroler (patrz fotka poniżej) i po maksymalnie 3 minutach prób i błędów, mamy równie dobry rozkręcacz domowych imprez jak Guitar Hero czy Buzz. Fun płynący z gry jest wprost nieziemski. Na początku przechylając dłoń, kontrolujemy postawę zawodnika, a następnie przechodzimy do celowania kulą. Możemy ją podkręcać (naciskając spusty), a odpowiednio szybko machając ręką wybieramy siłę z jaką pchniemy kulę. Za cenę 30 zł dostajemy kawał porządnej zręcznościówki, która jest szczególnie grywalna, rywalizując z trzema osobami naraz. Polecam rozwiązanie, aby każdy gracz miał swój kontroler, gdyż podawanie jednego pada jest dość uciążliwe i czasochłonne. I uważajcie żeby przypadkiem nie machnąć ręką w telewizor. Mi się przypadkiem zdarzyło, także przestrzegam, że zabawa wymaga dużo miejsca. Grając w to przypomniałem dzieciaka, który dostał nową zabawkę :) Polecam!

Zen Pinball to growa adaptacja znanych doskonale każdemu flipperów. Gra jest bardzo fajna, a realizm kulki jest zdumiewający. Na start dostajemy cztery stoły – El Dorado, Tesla, Shaman oraz V12, a każdy z nich nawiązuje do jakiegoś miejsca, bądź wydarzenia. Tak więc np. odwiedzimy złote El Dorado albo laboratorium Nicola Tesli. Kolejne trzy stoły – Earth Defence, Ninja Gaiden Sigma 2, Street Fighter 2 – możemy nabyć w cenie 7 złoty na PlayStation Store. Nie będę w tej chwili nic ponadto mówił, gdyż w najbliższą środę, możecie się spodziewać mojej recenzji. Jednakowoż grę już teraz polecam, a jeśli chcesz wiedzieć więcej, to poczekaj tych kilka dni :)

P.S. Poniżej trailer, który bardzo fajnie prezentuje rozgrywkę w High Velocity Bowling