Jak pił własny mocz, jadł żywe pająki to i Krzyż przeniesie

Różne sprawy mają to do siebie, że lubią leżeć i ciążyć na wątrobie. A że spraw takich uzbierało mi się już kilka, czas trochę owy narząd odciążyć.

1. Sprawa Krzyża

Pierwsza rzecz, którą powiedzieć muszę to to, że panie który tam pod pałacem stoisz z megafonem, nie mów, że reprezentujesz naród, bo mnie ni cholery nie reprezentujesz. Nawet w jednym procencie się z tobą nie zgadzam. Ludziom koczującym pod pałacem głównie chodzi o to, aby wynieść Kaczyńskiego do pozycji boga, pod przykrywką znalezienia dla Krzyża godnego miejsca. Czy kościół nie jest wystarczająco godnym miejscem? No bo gdzie może być lepsze miejsce dla takiej relikwii niż świątynia? Wróć, to żadna relikwia. To niepoświęcony kawałek drewna, cytując pewnego kapłana.

Podobała mi się wypowiedź byłego premiera, pana Leszka Millera w TVN 24. Mówił:

Pałac prezydencki to jest bądź, co bądź dom prezydenta (który co prawda jeszcze tam nie mieszka – dop.). Czy pan (zwracając się do redaktora) chciałby, aby ktoś panu wszedł na posesję i tam wszczynał takie komedie?

Jeśli to miałbym być ja, na pewno nie. Jakbym był kimś kto ma rozwiązać sprawę Krzyża, to kompletnie zignorowałbym tych ludzi. Bo grupka ludzi terroryzuje pałac prezydencki. Chcieli płyty? Mają płytę. Chcecie pomnik? Będzie pomnik. Może zdejmiemy Poniatowskiego z tego konia? Jest taki rosły! Zmieścił by się i Lech i Jarosław!

Zignorował bym ich. A niech se siedzą pod tym pałacem. Miesiąc, dwa, trzy. Wreszcie im przejdzie i sobie pójdą. A jakby była w planach jakaś ważna wizyta zagraniczna, wziąłbym ich i przegonił za pomocą służb porządkowych, co też zaczęto skutecznie czynić.

Wstyd i hańba.

2. Sprawa targów

Taaaa.. jak ja kocham zaplątać się przypadkiem do jakieś redakcji, w trakcie trwania którychś z targów. Tym razem chodzi o Gamescom. Jak każdy wie lub wiedzieć powinien, z redakcji Niezgranych trzy osoby jadą do Kolonii. A cała reszta, czyli nas trzech (w tym ja) zostajemy i mamy zrobić wszystko, co zrobić trzeba, a da się to zrobić na odległość internetu. Zapowiada się roboty od cholery i ciut ciut. Cytując Tapchana „Po pierwszym dniu targów jesteś wyjebany jak koń po westernie i nic ci się nie chce.” Tak też zapewne będzie. Nic, to. I tak damy radę, więc już teraz zapraszam na Niezgranych. Obiecuję, będzie co oglądać, czytać i słuchać :)

3. Misz masz

Wiem Małpeczki z własnego doświadczenia, że wszyscy przeglądający blogi, lubią czasem popatrzeć na zdjęcia ostatnio dokonanych zakupów. Toteż w myśl tej zasady poniżej wrzucam fotki ostatnich książkowych zakupów. Już zacząłem czytać i przyznam że nie żałuję pieniędzy.

Amen.

Wróciłem.

Urlopy niestety mają to do siebie, że lubią się kończyć. A jeśli są udane to lubią się kończyć boleśnie i szybko. Mój zaliczał się zdecydowanie do kategorii udanych, toteż skończył się bardzo szybko. Dwa tygodnie minęły w okamgnieniu. Na szczęście są wakacje, toteż nauką nie muszę się przejmować jeszcze przez miesiąc. Później czeka mnie nowe wyzwanie – liceum. Cóż, straszą mnie o wiele trudniejszą nauką, ale jakoś wiary temu nie daję. Zawsze jakoś sobie radziłem, toteż przewiduję, że w LO poziom ocen utrzymam.

Podczas mojego wyjazdu, napstrykałem ponad 700 zdjęć. Jest co pokazać, jest co opowiedzieć. Toteż jeśli wyrazicie chęć (w komentarzach) to mogę pokazać kilkadziesiąt najciekawszych.

Ale nie o tym chciałem dzisiaj. Jedna wiadomość to ta, że dołączyłem do redakcji Niezgrani.pl . Moim zdaniem jest to spory, osobisty krok naprzód jeśli chodzi o moje ambicje i plany na przyszłość w znacznym stopniu związane z pisaniem. Współpracę zaproponował mi Jakub Tepper, założyciel Niezgranych i jeden z tych, którzy odeszli z Polygamii i założyli własny serwis; obok Rysława, czyli Ryszarda Chojnowskiego, Kennera, czyli Aleksandra Lemlicha i Emiela, czyli Beniamina Durskiego. Pierwszy wpis pojawił się wczoraj i na razie skromnie, bo to w sumie tylko news. Ale z czasem na pewno pojawi się coś bardziej ambitnego. Mam nadzieję, że już niedługo.

Hucznego powitania nie było, bo i o takie nie zabiegam, ale mam cichą nadzieję, że o mnie wspomną w następnej Dogrywce (genialnym podcaście Niezgranych) :). Co do podcastu, jestem prawie w 100% pewny, że raczej w najbliższym czasie nie wezmę w nim udziału, bo tworzą go starzy branżowi wyjadacze, co mnie żółtodzioba do nich. Tak czy inaczej bardzo się cieszę i mam nadzieję, że nasza współpraca będzie owocna.

Druga wiadomość to ta, że doszedł Red Dead Redemption. Gram dopiero dwie godziny, ale już teraz czuję, że ta gra będzie świetna do ostatniej minuty. Jak dotychczas najbardziej w grze spodobała mi się muzyka. Jest po prostu GENIALNA. Zresztą na Niezgranych były już teksty i o RDR jako całości jak i o samej muzyce w grze . Jak na razie nie żałuję ani jednej złotówki, wydanej na grę. Chociaż jest już ponad 2 miesiące po premierze, gra nadal trzyma niestety pułap 200zł. Jednakowoż polecam.

W rozwinięciu zdjęcie mojego egzemplarzu.

Pozdrawiam i do napisania

W pierwotnym założeniu wpis miał być całkowicie o czym innym. Mianowicie chciałem bardzo cynicznie wyrazić opinię na jeden temat, ale w skutek radykalnej zmiany nastroju przeszło mi i chciałem Was, drodzy czytelnicy zapytać co podjadacie podczas grania :) ? Każdy lubi jakieś niezdrowe przekąski takie jak czipsy, paluszki, cukierki i inne produkty, które w swoim składzie mają niepokojąco dużo substancji zaczynających się na „E”.

Co prawda nie lubię nic jeść jak gram, gdyż zazwyczaj efektem ubocznym jest ubrudzony pad tudzież myszka & klawiatura. Ale że jestem fanem różnego rodzaju przekąsek często się zdarza że na biurku obok pudełka z grą leży np. paczka czipsów.

A’propos czipsów, to one królują w moim jadłospisie jako najbardziej lubiane niezdrowe przekąski. Co prawda „trzy minuty w ustach, trzy lata w biodrach” mi nie grożą, ale zdecydowanie za często je jem. Uwielbiam Crunchipsy. Spożywam je często na raz w ilościach zagrażających zatorowi tłuszczowemu. No ale cóż poradzić, kiedy zazwyczaj, jak coś jest niezdrowe, to dobrze smakuje (hot wings’y z KFC, FTW!).

Lubię Lay’sy, prażone orzechy w karmelu, popcorn (do filmów nieodzowny!), knopersy, 3bity, marsy, snickersy, czekoladę linda  i cholera wie co jeszcze. Najlepiej wszystko to zalać 16l Coli i przy okazji wesoła wizyta w toalecie murowana.

Pamiętam jak kiedyś, w ubiegłe wakacje, beztrosko młóciliśmy coś z Matroxem w co’opie na jednym telewizorze u mnie w domu. Mieliśmy 5kg czipsów i 6l Coli i przez 5 godzin grania ( :D ) wszystko zostało skonsumowane. Na zakończenie próbowaliśmy zabić jakiegoś rastafarianina w GTA i po n-tej próbie, gdy wreszcie się udało w radosnym okrzyku „taaaak kuurr*a!!” miska z prażynkami wylądowała na telewizorze. Ale to w sumie mała dygresja, niezbyt ściśle związana z tematem.

Reasumując, pytanie brzmi - co lubicie chrupać?

Na koniec, aby zakończyć miłym akcentem, dla tych którzy jeszcze nie wiedzą Dungeon Siege 3 wyjdzie na konsole! Dla mnie, ogromnego fana RPG to nie lada kąsek na PS3. I to nie żadna plotka, lecz potwierdzona informacja prasowa. Produkcją gry zajmie się Obsidian.

Trzymajcie się ciepło!

Od dawna nie pisałem. Tak, wiem to wszystko przez moje lenistwo. No prawie wszystko przez lenistwo. Bo w dużej mierze to zasługa World of Warcrafta i Battlefielda Bad Company 2 oraz masy rzeczy na głowie. A żyjąc według filozofii „co możesz zrobić dzisiaj – zrób jutro, a co musisz zrobić jutro, zrób pojutrze. W ten sposób będziesz miał dwa dni wolnego” robię jeden krok do przodu i dwa do tyłu. Pod różnymi względami. Ale co u mnie słychać? O tym w rozwinięciu.

„Najsampierw” chciałem się wyżalić. Otóż w najbliższą sobotę mam bal gimnazjalny. Sądząc już po tym, że podjąłem temat tej szopki zapewne domyślacie się, że mój stosunek jest lekko negatywny. Ta impreza owszem, może być udana, ale zapewne nie będzie, a przynajmniej na taką się zapowiada. Bo jak zwykle ktoś swoimi „wspaniałymi” pomysłami musi wszystko spieprzyć.

Polonez. Zdążyłem przez ostatnie 2-3 tygodnie zmienić stosunek do tego tańca ludowego z obojętnego przez prawie pozytywny, aż do stanu gdzie na sam dźwięk tego słowa dostaję ataku agresji. Pomijając fakt, że organizacja balu leży i woła o pomstę do nieba, to sam bal miał być dobrowolny. A nie jest. Gdzieś w okolicach początku miesiąca lutego wyszła inicjatywa zrobienia takiego spotkania. Chętni mieli się w pisać na listę, a dalsze uzgodnienia miały się odbywać tylko w gronie zainteresowanych. Ale oczywiście chętnych brak. No tak, to powinno dać do zrozumienia dyrekcji, że jak chętnych brak to nie ma sensu próbować organizować bal jeszcze raz. Z założenia „dobrowolnego” , który okazał się wcale taki nie być. Wracając do tematu poloneza, bal właśnie ma rozpocząć się od tego tańca. I znów taniec miał być dobrowolny, lecz jakimś dziwnym trafem ktoś wpisał mnie na listę nie pytając mnie o zgodę. No halo? To jakby ktoś miał wziąć kredyt w moim imieniu, on ma pieniądze, ale ja spłacam. Ok, ja jestem nonkonformistą i nigdy nie będę robił czegoś, co budzi we mnie wewnętrzny sprzeciw. Toteż święcie przekonany, z myślą w głowie a’la „mam to gdzieś” w najmniej spodziewanym momencie powiedziałem magiczne słowa „chcę zrezygnować”. No, fajnie niby żaden problem, ale znów jakimś dziwnym trafem dowiedziałem się, że oprócz tego, że mnie wpisano na listę, to już odgórnie ktoś przypisał mi partnerkę. Chcąc nie chcąc, nie miałem zamiaru dziewczyny urazić i można by bezproblemowo takiej sytuacji uniknąć pytając się mnie po prostu o zdanie.

Nie przejmując się zbytnio wyszedłem z sali lekkim krokiem, a za mną poszło kilka osób, które zdecydowane do końca nie były, czy chcą w tym brać udział. Mija weekend, zaczyna mnie szarpać sumienie. Mija poniedziałek, wtorek aż w reszcie pod namową ogromnej rzeszy osób i spojrzeniami koleżanek nie cierpiących sprzeciwu w mojej głowie zrodziła się o to myśl: „Aaaa do cholery, co mi tam..”. Od pomysłu do realizacji nie minęło więcej niż dwie godziny i z chmurną minął znów stanąłem na parkiecie tej pieprzonej sali gimnastycznej.

ALE problem polegał na tym, że zmienić partnerki nie mogłem. Z tuzin dziewczyn mnie namawiało, ale aż takim skurczybykiem nie jestem bym ją zmienił. Bądź co bądź to jej właśnie odmówiłem i głupio by było, bym wrócił z własnej nieprzymuszonej woli na próby z inną. Wtedy każdy zorientował by się, że problemem nie jest polonez, acz partnerka.

I nie chcę tutaj oczywiście jej krytykować bo jakby nie patrzeć to ją szanuję i bądź co bądź nawet lubię. Ale tak sztywnej osoby, nie ma drugiej na ziemi. Hipotetycznie oczywiście.

Trafiłem nie pod ten adres, pod który powinienem. Już knuję intrygi jak utrzeć nosa osobie, która specjalnie zrobiła mi na złość wciskając w ręce owej koleżance. Ja – zdrowo szurnięty nastolatek, któremu w poradni pracy powiedziano że ma zadatki na profesora filozofii z zupełnie poukładaną osobą, skrytą i cichą. „I jak tu się nie wkurwić” cytując Liroya, kiedy osoba dla której zdecydowałem się na tego poloneza nie raczy nawet się uśmiechnąć słysząc komplement ode mnie, by poprawić nastrój nastolatce w okresie totalnego buntu. Wróciłem na próby tylko z powodu empatii jaką darzę tą osobę. I co z tego mam? „Łaski mi nie robisz.” Ano nie robię. To w takim razie po jakiego grzyba tuzin osób truło mi za przeproszeniem dupę przez ponad tydzień, żebym jednak z nią tańczył, skoro ona sama nawet nie wie czy tego chce.

W ogóle po co ja idę na ten bal? No właśnie nie wiem. Nie integrowałem się w 1% ze społecznością mojej szkoły przez 3 lata wspólnej nauki, to po co mam się integrować na sam koniec? Może jestem jakiś odrobinę aspołeczny, ale w tej szkole oprócz zwyczajowego „cześć” tudzież „siema” milionowi osób na korytarzu codziennie, NAPRAWDĘ szanowałem może z 10 osób na krzyż. W tym obecnego tu Matroxa, którego w poloneza i bal równie skutecznie wkręcili, jak mnie. Ale to osobna historia, którą może on sam Wam opowie.

Reasumując moją już nazbyt przydługą opowieść, zawsze przed podjęciem JAKIEJKOLWIEK decyzji niech Wam się włączy lampeczka w głowie mówiąca „UWAGA! Analiza konsekwencji! UWAGA!”. Oczywiście pomijając takie błahe decyzja jak to, czy kupić bajgla czy pączka z dżemem w cukierni na drugie śniadanie. Wierzcie mi, to czasami naprawdę pomaga pozbyć się w przyszłości kłopotów i niejasnych sytuacji, z których rodzi się tylko irytacja.

~~

Nazbyt się już rozpisałem, toteż dodam tylko że wraz z Matroxem kupiliśmy sobie Battlefieldy Bad Company 2,  w które zagrywamy się we dwóch po sieci. Przyznam, że zabawa jest przednia. Zakup był specjalnie opłacalny, gdyż niewygórowana cena 100zł w promocji to naprawdę nie dużo za grę sprzed kilku miesięcy. Mojej recenzji można się spodziewać mam nadzieję nie długo.

Trzymajcie się ciepło i serdeczne Bóg zapłać osobie, która zepsuje mi sobotni wieczór.

Lead and Gold: Gangs of the Wild West to gra akcji z kamerą TPP osadzona w realiach Dzikiego Zachodu, przeznaczona wyłącznie do potyczek w sieci. Trafi ona na PlayStation Store 22 kwietnia, a cena tego jakże zacnie zapowiadającego się shootera wyniesie 15 euro (ok. 60 zł). W dalszej części tekstu przybliżę cóż to za gra, na czym polega i czy warto na nią czekać.

Gdy zobaczyłem pierwszy screen z tej gry, pierwsze skojarzenie jakie mi się nasunęło – Team Fortress 2! Graficznie Lead and Gold jest bardzo zbliżone do produkcji Valve. Jednak tylko na grafice podobieństwa się kończą.

W grze znajdziemy cztery klasy – Traper, Blaster, Deputy oraz Gunslinger.  Traper posługuje się karabinem snajperskim oraz stawia pułapki. Z kolei blaster używa strzelb i ładunków wybuchowych, a deputy karabinów średnio i długodystansowych. Gunlisher to swoisty jednoręki bandyta, bardzo szybko władający rewolwerami.

W Lead and Gold będzie sześć map – Bad Blood Valley, Deadwater Ranch, Devil’s Pit, Fort Turnblull, Prospector’s Peak oraz Sinner’s Gulch. Na chwilę zbyt wiele o nich nie wiadomo, gdyż twórcy pokazali wyłącznie jeden obrazek i bardzo krótki, ogólnikowy opis.

Natomiast na temat trybów gry wiemy nieco więcej. Ujawniono,  że trafią do gry cztery - Conquest, Greed, Powderkeg oraz Robbery. Celem trybu ‘podbój’  będzie zdobywanie przez jeden gang stref od A do E, a przez drugi w odwrotnej kolejności. Wygrywa ta drużyna, która zdobędzie więcej stref i je utrzyma. Tryb ‘chciwość’ to z kolei podkradanie sobie worków ze złotem. W powderkeg jedna strona konfliktu próbuje wysadzić dany obiekt w powietrze, a druga próbuje ją powstrzymać.  Z kolei w trybie ‘rozbój’ jeden gang zabiera złoto drugiemu, a  rozgrywka ma dwie fazy – raz gramy jako obrońca złota, a raz jako rabuś.

Podsumowując,  Lead and Gold: Gangs of the Wild West to produkcja, która zapowiada się naprawdę dobrze. Szkoda, że cena jest lekko zaporowa, ale jeśli podzielimy ją przez pięć (na pięć osób kupujących za jednym razem) staje się o wiele przyjemniejsza. Nie pozostaje nam nic innego jak czekać dwa tygodnie i samemu sprawdzić jak studiu Fat Shark wyszedł sieciowy shooter na PlayStation 3.

*P.S. osoby chętne na zrzutkę pilnie poszukiwane ;)

W ostatnim tygodniu sporo się działo, w życiu prywatnym i nie tylko. Jednakowoż nawet w tak ciągłym biegu znalazłem dwie, czy trzy godzinki na ogranie dwóch arcade’owych produkcji, których właśnie stałem się posiadaczem. Mówię o High Velocity Bowling oraz Zen Pinball. Spróbuję w kilku słowach napisać, co to za gry i czy warto wysupłać na nie kilka złociszy.

High Velocity Bowling jak sama nazwa wskazuje to wirtualne kręgle, które w stu procentach wykorzystują żyroskop Dual Shock’a 3. Łapiemy w odpowiedni sposób kontroler (patrz fotka poniżej) i po maksymalnie 3 minutach prób i błędów, mamy równie dobry rozkręcacz domowych imprez jak Guitar Hero czy Buzz. Fun płynący z gry jest wprost nieziemski. Na początku przechylając dłoń, kontrolujemy postawę zawodnika, a następnie przechodzimy do celowania kulą. Możemy ją podkręcać (naciskając spusty), a odpowiednio szybko machając ręką wybieramy siłę z jaką pchniemy kulę. Za cenę 30 zł dostajemy kawał porządnej zręcznościówki, która jest szczególnie grywalna, rywalizując z trzema osobami naraz. Polecam rozwiązanie, aby każdy gracz miał swój kontroler, gdyż podawanie jednego pada jest dość uciążliwe i czasochłonne. I uważajcie żeby przypadkiem nie machnąć ręką w telewizor. Mi się przypadkiem zdarzyło, także przestrzegam, że zabawa wymaga dużo miejsca. Grając w to przypomniałem dzieciaka, który dostał nową zabawkę :) Polecam!

Zen Pinball to growa adaptacja znanych doskonale każdemu flipperów. Gra jest bardzo fajna, a realizm kulki jest zdumiewający. Na start dostajemy cztery stoły – El Dorado, Tesla, Shaman oraz V12, a każdy z nich nawiązuje do jakiegoś miejsca, bądź wydarzenia. Tak więc np. odwiedzimy złote El Dorado albo laboratorium Nicola Tesli. Kolejne trzy stoły – Earth Defence, Ninja Gaiden Sigma 2, Street Fighter 2 – możemy nabyć w cenie 7 złoty na PlayStation Store. Nie będę w tej chwili nic ponadto mówił, gdyż w najbliższą środę, możecie się spodziewać mojej recenzji. Jednakowoż grę już teraz polecam, a jeśli chcesz wiedzieć więcej, to poczekaj tych kilka dni :)

P.S. Poniżej trailer, który bardzo fajnie prezentuje rozgrywkę w High Velocity Bowling

6.30. Cholerny budzik zaczyna dzwonić, a moja ręka w panicznym geście próbuje go jakoś wyłączyć, bo dźwięk doprowadza mnie do stanu agonii. W końcu trafiam palcem w odpowiednie miejsce na ekranie i budzik ucicha. Wystawiam głowę znad pościeli, a moje pierwsze słowa tego dnia, to mniej więcej „nosz cholera”. Dzionek zapowiada się niemniej parszywie jak poprzedni. Wstałem. Podchodzę do okna, podciągam roletę i co widzę? Wiosnę ku* widzę! Na moim zblazowanym licu pojawia się uśmiech, a wszystko dookoła staje się jakby ładniejsze.

Jak ja kocham tą porę roku. Przyjemnie ciepło za oknem, lekki, orzeźwiający wiaterek i perspektywa, że już niedługo gołe jak na razie drzewa zaczną się zielenić. Daje mi to tak niesamowitego powera, że aż chce się wyrwać z miasta i pojechać gdzieś choćby zapomnianym przez zimę rowerem. Tak, prawdziwa energia z natury.

Dobrze, ale oszczędzę Wam już tej sielanki.

Dzisiaj odbyła się wiosenna konferencja firmy CD Projekt i CD Projekt Red, na której oprócz omawiania strategii rozwoju firmy sporą część zajmował Wiedźmin 2. Na obecnym stadium rozwoju druga cześć przygód Geralta z Rivii (vel Białego Wilka) wygląda po prostu oszamiałająco, a fabuła zapowiada się nie mniej, nie więcej, niż po prostu zajebiście. Innego synonimu nie mogę znaleźć, aby opisać jak wspaniałą grą będzie Wiedźmin 2. Oczywiście mam już kilka zastrzeżeń. Po pierwsze Wiedźmin 2 zostanie wydany na PC, a wersje konsolowe, nie są jeszcze pewne. Mój wiekowy już pc, choć jak na razie śmiało sobie radzi z np. MW2, już wiedźmina nie pociągnąć. Z drugiej strony dla wiedźmina gotów jestem nawet zmienić komputer… Jestem po prostu zakochany w prozie Sapkowskiego, a pierwszą część Wiedźmina przeszedłem (!) 7 razy. Tak bardzo podobała mi się ta gra i mam nadzieję, że „dwójka” będzie równie dobra, a nawet lepsza. I chcę ją zobaczyć na PS3 w 1080p.

Wprost doczekać się już nie mogę.

Konferencję można było oglądać na żywo na GameCornerze i Polygamii. Obecnie nagrania są dostępne tu.

P.S. Andrzej polecił wykłady w formie podcastu ks. Pawlukiewicza, które ja osobiście również bardzo polecam. Są po prostu świetne. Lekko i przyjemnie się ich słucha, a i ciekawych rzeczy można się dowiedzieć.

Coś mi się ten blog, ostatnimi czasy strasznie muzycznym zrobił. W związku z tym, napiszę dzisiaj troszkę o najwspanialszym dziele Blizzarda i o tym, jak to miałem do niego nie wracać.

Chodzi oczywiście o World of Warcraft’a. W lutym ubiegłego roku, rzuciłem go. Tak, rzuciłem, bo WoW to nie gra, to nałóg. Rzuciłem i powiedziałem sobie, że już nigdy nie wrócę. Oczywiście kilka miesięcy później po obejrzeniu tego nagrania moje wszystkie plany wzięły w łeb, a postanowienie zmieniło troszkę konwencję – wrócę w wakacje, przed nowym dodatkiem, Cataclysmem. Niestety i to nic nie dało. Dzisiaj, czuję że chcę znów zagrać. To na prawdę jest jak nałóg. Jest miłe niedzielne popołudnie, wszystko jest już zrobione. Znajomi drzemią po obiedzie, ogólnie – miłe rozleniwienie. Łapanie siły przed zbliżającym się tygodniem. Jakieś 6 godzin wolnego czasu. I właśnie w tej chwili, włączył bym WoW’a. Zatopił się w ten epicki świat. Wiem, gra ma już swoje lata. Może to nie jest graficzny majstersztyk. Ale ta gra, ma to „coś”. Coś, co nie pozwala oderwać się od monitora. Coś, co woła, żeby zagrać znowu. I nie wiem co to jest, ale do cholery – panowie z Blizzarda to geniusze. Wielcy geniusze. Pewnie wyjdzie tak, że za kilka dni kupię pre-paida. Final Fantasy XIII i God of War III mogą zaczekać. Kurde, panom z Blizzarda, znowu uda się wyciągnąć kolejne złotówki z mojego portfela…

P.S. Wejdźcie na tą stronę i powiedzcie – czy ona nie jest piękna?

Hej,

Dzisiaj co nieco o absurdalnej gospodarce naszego ulubionego Empiku.

Ostatnimi czasy, nie odnieśliście wrażenia, że polska sieć Empik przesadza z cenami i marżami jakie nakłada? Dla przykładu – wchodzę do Empiku w Galerii Mokotów, biorę do ręki Heavy Raina, odwracam i co widzę? – 229 zł. Okay, to nowość mogę zrozumieć. Idę dalej, sięgam po Assassin’s Creed 2, odwracam i… 229 zł! Gra z ubiegłego roku w takiej cenie? No błagam.. W takich sklepach jak Ultima, Świat Gier, czy Mad Games cena jest równa 179 zł, a jeśli ktoś chce, bezproblemowo może ustrzelić nówkę na Allegro jeszcze dziesięć złoty taniej. Empiku drogi, nie przesadzasz? Gry jakoś mogę ścierpieć, zawsze jest możliwość kupienia gdzie indziej.

Kilka dni temu na półkach sklepów pojawiła się nowa książka rosyjskiego pisarza Dimitra Glukhovskiego – „Metro 2033”, którą bardzo chcę przeczytać i ocenić. Cena sugerowana 35 zł, a cena w empiku? 42,99 zł. Od dłuższego czasu takie księgarnie jak Akapit, czy Gandalf wyprzedzają o niebo Empik w mojej klasyfikacji. Nie dość, że mają książki na 3 dni przed premierą, to jeszcze w niższej cenie. Warto szukać takich miejsc.

Ale jest jeden ogromny plus, który trzeba przypisać Empikowi – wygoda. Wchodzę do jednego sklepu i mam wszystko czego potrzebuję. Za jednym razem kupię Focusa, Gazetę Wyborczą, CD-A, PSX, Macieja Maleńczuka, Slip Knota, Heavy Rain i czekoladki Linda. Oczywiście nie obędzie się za każdym razem bez przepłacenia 30%, no ale decyzja należy do Was.

Wygoda czy cena?

]]> http://dulski.eu/index.php/2010/03/absurdy/feed/ 12 http://dulski.eu/index.php/2010/02/im-alive/ http://dulski.eu/index.php/2010/02/im-alive/#comments Sat, 20 Feb 2010 11:27:45 +0000 Dulak http://dulski.eu/?p=198

Hej,

Ostatnimi czasy jakoś tak smętnie mi się tu robi na blogu. Czas napisać coś bardziej radosnego.
Otóż kilka dni temu wybrałem się do Galerii Mokotów uszczuplić sobie portfel. Wychodząc z domu, powtarzałem zapamiętale – „mam silną wolę, mam silną wolę…”. Niestety Empik i jego półki z grami ciągną mnie z siłą podobna do grawitacji ziemskiej. Miałem zamiar obejść wszystko, a do Empiku pójść na końcu, ale oczywiście do gier z biegnę prędkością przyspieszenie ziemskiego i moje przemyślenia na temat „wziąć, czy nie wziąć” trwały mniej niż 5 sekund. W związku z tym w mojej owłosionej łapie wylądował Assassin’s Creed 2. Od razu po powrocie zabrałem się do rozgryzania Haszaszyńskich tajemnic. Teraz – kilka dni później – gdy już kilka godzin gry mam za sobą, stwierdzam, że AC2 to gra wybitna. Jest świetna pod każdym względem. No, może jest mała łyżeczka dziegciu w beczce miodu. Mianowicie muzyka. Jest tak denna, że żółć wylewa się z każdego otworu ciała. Biegając po mieście, słuchając wciąż powtarzającej się, 5 sekundowej melodyjki, odnoszę wrażenie, że kompozytor robiąc ją, był pod wpływem napojów rozweselających.

Ponadto, dzisiaj na 17 mam bilety na Avatara do multikina w Złotych Tarasach. Niedługo dam znać jak wrażenia z filmu. Może szarpnę się na jakąś minirecenzję? W każdym bądź razie, z wielką chęcią zobaczę ten film w 3D.

Na dzisiaj tyle. Niedługo zabiorę się wreszcie za ten felieton, bo wciąż leży w niedokończonych szkicach.

Trzymajcie się ciepło.

Dulak

P.S. Zwyczajowych zdjęć pudełka z nową grą nie ma, z prostej przyczyny braku swojego aparatu na podorędziu. Uzupełnię fotogalerię po powrocie.

]]> http://dulski.eu/index.php/2010/02/im-alive/feed/ 12