Coś mi się ten blog, ostatnimi czasy strasznie muzycznym zrobił. W związku z tym, napiszę dzisiaj troszkę o najwspanialszym dziele Blizzarda i o tym, jak to miałem do niego nie wracać.

Chodzi oczywiście o World of Warcraft’a. W lutym ubiegłego roku, rzuciłem go. Tak, rzuciłem, bo WoW to nie gra, to nałóg. Rzuciłem i powiedziałem sobie, że już nigdy nie wrócę. Oczywiście kilka miesięcy później po obejrzeniu tego nagrania moje wszystkie plany wzięły w łeb, a postanowienie zmieniło troszkę konwencję – wrócę w wakacje, przed nowym dodatkiem, Cataclysmem. Niestety i to nic nie dało. Dzisiaj, czuję że chcę znów zagrać. To na prawdę jest jak nałóg. Jest miłe niedzielne popołudnie, wszystko jest już zrobione. Znajomi drzemią po obiedzie, ogólnie – miłe rozleniwienie. Łapanie siły przed zbliżającym się tygodniem. Jakieś 6 godzin wolnego czasu. I właśnie w tej chwili, włączył bym WoW’a. Zatopił się w ten epicki świat. Wiem, gra ma już swoje lata. Może to nie jest graficzny majstersztyk. Ale ta gra, ma to „coś”. Coś, co nie pozwala oderwać się od monitora. Coś, co woła, żeby zagrać znowu. I nie wiem co to jest, ale do cholery – panowie z Blizzarda to geniusze. Wielcy geniusze. Pewnie wyjdzie tak, że za kilka dni kupię pre-paida. Final Fantasy XIII i God of War III mogą zaczekać. Kurde, panom z Blizzarda, znowu uda się wyciągnąć kolejne złotówki z mojego portfela…

P.S. Wejdźcie na tą stronę i powiedzcie – czy ona nie jest piękna?